Marathimaati

East-West Germany आणि भारत - पाकिस्तान

2011-10-12T17:31:00.000-04:00

बरेच दिवस मला वाटायच की East आणि West Germany च्या सारखेच भारत आणि पाकिस्तान चे एकत्रीकरण शक्य आहे. जास्ती खोलात गेल्यावर मात्र दोघांच्या विभाजनातले फरक लक्षात आले आणि माझी कल्पना मोडित निघाली.
दुसर्‍या महायुद्धानंतर मित्रपक्षांनी सम्पूर्ण Germany ला चार भागात विभागले. एक भाग अमेरिकीच्या खाली, दुसरा फ्रान्स च्याखाली, तिसरा ब्रिटन कडे तर चौथा रशिया कडे गेला. या विभाजनाच्या मागे नाझीवाद संपवणे, Germany मधील लष्कर हटवणे व तेथे लोकशाही आणणे असे हेतू होते. हे साध्य झाल्यावर विभाजीत भागांचे एकत्रीकरण करून नवीन राष्ट्र उभारण्याचा मित्रपक्षांचा उद्देश होता. लक्षात घेण्यासारखी गोष्ट म्हणजे यात कुठेही German नागरिकांनी एकमेकांपासून वेगळ व्हायची इच्छा दर्शवली नव्हती. हे विभाजन त्यांच्यावर थोपवले गेले होते व विभाजनाचा अन्तिम उद्धेश एकत्रीकरण हा होता.
बर्लीन ही नझींची राजधानी असल्याने, हे शहर रशियाच्या विभागात असूनही चारही राष्ट्रांनी याचे विभाजन करून आपापले प्रशासन तेथे आणले.
१९४७ ते १९४९ च्या काळात अमेरिका, ब्रिटन, फ्रान्स प्रशासित भागांचे ठरल्याप्रमाणे एकत्रीकरण झाले व Federal Republic of Germany किंवा West Germany निर्माण झाले. परंतु Germany पूर्व भागावरचा ताबा सोडण्यास रशियाने नकार दिला व तेथे German Democratic Republic (GDR) किंवा East Germany निर्मिती झाली. तसेच बर्लीनच्या तीन भागांचे एकत्रीकरण होऊन West Berlin व East Berlin निर्माण झाले. East Germany मधील communist सरकार खालील लोकांना बाहेरच्या व खास करून West Germany च्या समृद्धीची कल्पना येऊ नये म्हणून त्यांच्यावर प्रवासाची बंधने आणली व पाश्चिमात्य जगातील समृद्धीचे दर्शन घडवणारे TV shows निषिद्ध केले. पाश्चिमात्य जगातील Capitalistic society मधल्या भ्रष्टाचाराचे दर्शन घडावे म्हणून एक TV show तेवढा चालू ठेवला. तेवढ्या एका TV show मधूनच East Germany लोकांना बाहेरच्या जगातील ऐशवर्याची कल्पना झाली.
पुढे मिखाईल गोर्बाचेव यांची रशिया मधे निवड झाली असता East Germany मधील नागरिकांवर लादलेली अनेक बंधन शिथिल करण्यात आली. यातच प्रवासावर टाकलेली बंधने पण उठवल्या गेली. त्याच वेळी १९८९ साली East Germany मधे नवीन सरकार सत्तेवर आले. East Germany च्या सीमेवरच्या रक्षकांना सीमा पार करणार्‍या नागरिकांना रोखण्याचे कुठलेही निर्देश ना दिल्याने त्यांनी सगळ्यान्ना West Germany मधे न रोकता जाऊ दिले. नवीन सरकार सत्तेवर आल्याच्या दुसर्‍याच आठवड्यात सुमारे ५० लाख East German West Germany त दाखल झाले. पाकिस्ताननी जर अश्या सीमा उघडल्या तर त्यांचे East German लोकान्सारखे भारतात स्वागत होणार नाही. व भारतात आलेले पाकिस्तानी East German लोकान्सारखे वागणार नाहीत. त्यांच्या मनात सूडाची तेवढी भावना असेल असे मला वाटते.
त्यानंतर एकत्रीकरणासाठी East व West Germany मधील लोकांनी एकसारखे प्रयत्न केले व शेवटी Germany चे एकत्रीकरण झाले. येथे दोन्ही कडच्या लोकांची एकत्र होण्याची भावना महत्वाची आहे. भारतात फार कमी लोकांची तशी इच्छा असावी असे मला वाटते. निदान माझी तरी तशी अजिबात इच्छा नाही.

East Germany च्या infra structure वर त्यानंतर West Germany ला आतोनात पैसा ओतावा लागला व त्याचा भार West German लोकांना उचलावा लागला. त्यातून बराच काळ East व West German नागरिकांमधे कुरबुरी निर्माण झाल्या. अशक्त East Germany तून असंख्य लोक West Germany मधे पैसा कामवायला आले. East Germany मधील उद्योगास त्यामुळे चांगलाच फटका बसला. पाकिस्तानाच्या एकत्रीकरणातुन भारताला रस्त्यावरच यायची वेळ येईल. बेकारी, अशिक्षितता व दहशतवाद यासाठी भारताकडे सध्या काहीही उत्तर नाही.
पुढची ५० वर्षे तरी भारत-पाकिस्तान एकत्रीकरण घडुन येण्याची शक्यता मला दिसत नाही.

भारताचा वाली कोण?

2011-09-29T17:09:00.001-04:00

गेल्या २ वर्षात भारतात विक्रमी संख्येनी घोटाळे उघडकीला आले. काही घोटाळे उघडकीला येण्यामागचे कारण म्हणजे विविध पक्षांमधील नेत्यांमधे चाललेली आपापसातली चाललेली लाथाळी तसेच दोन पक्षांमधे चालले राजकारण हे आहे. तर उरलेल्या घोटाळे उघडकीस येण्याचे कारण त्या घोटाळ्यामधे न झाकता येणारा भ्रष्टाचार आहे. हे घोटाळे आधी होत नव्हते असे नाही पण आज एवढा वारेमाप पैसा या आधी भारतात नव्हता. पण त्याहूनही महत्वाची गोष्ट म्हणजे आज इतके बातम्यांच्या चॅनल्सचे पीक आधी आलेले नव्हते. एखाद्या गायीला चार पायांऐवजी पाच पाय आहेत हे २४ तास चालणार्‍या बातम्यांच्या चॅनल्सवर दिवसातून कमीतकमी दोनदा दाखवले जात असेल तर घोटाळ्याबद्दल हे लोक दिवसातून कितीवेळेला दाखवत असतील याची कल्पनाच केलेली बरी! या सततच्या बातम्यांचे टोले हाणल्यावर शहाण्या माणसाच्या डोक्याला पोचे पडणारच. शिवाय आज नोकरी-कामा निमित्त परदेशात (पाश्चिमात्य देशात) जाणार्‍या लोकांची संख्या अगदी पाच ते दहा वर्षांच्यामानानी दुपटीनी वाढली आहे. नागपूर, कोल्हापूर, सातारा इत्यादी लहान शहरातल्या लोकांना सुद्धा भ्रष्टाचाराशिवाय आयुष्य किती सुकर होऊ शकते याची जाणीव झाली आहे. त्यांचे हक्क काय आहेत आणि ते राजकारण्यांनी आजवर कसे हीरावले याची कल्पना भारतात बहुतांश लोकांना झाली आहे. राजकारण्यांना सुद्धा याची जाणीव नक्कीच झालेली आहे. म्हणुनच एकमेकांच्या उरावर बसून दुसरा कसा आणि किती वाईट हे दाखवण्याचाच खटाटोप सतत होताना दिसतोय. घोटाळे उघडकीला येणे ही गोष्ट जरी चांगली असली तरी नेत्यांची एकमेकांच्या उरावर बसण्याची वृत्ती अत्यंत चिंताजनक आहे. सगळ्यांचा focus जर एकमेकांचे पितळ उघडे पाडणे एवढाच असला तर देशासाठी काम कोण करणार? आज माझ्या उरावर कोण बसणार हा विचार करण्यातच आपल्या नेत्यांनी वेळ घालवला तर महत्वाचे निर्णय सारासार विचार करून घेणार कोण? आज या पदावरून हा उडाला उद्या तो उडण्याचे चिन्ह आहेत असेच चित्र राहीले तर पुढे जाण्यासाठी हालचाल करण्याच्या ऐवजी जो तो पद आहे तोवर उपभोगायच्या मागे असणार. माझ्यानंतर आलेला घेत बसेल निर्णय मी जैसे थे चालू ठेवणार हीच वृत्ती सगळी कडे फोफावणार. सध्या काही वेगळे दिसते आहे अश्यातला भाग नाही. ऐन मंदीचे सावट डोक्यावर असताना आपले अर्थमंत्री आपल्या ग्रुहमंत्र्यांचे वाभाडे काढ्ण्यात मग्न आहेत. बर ते तरी छातीठोकपणे करावं ना. आता म्हणतात हे माझे विधान नाहीत.

ग्रुहमंत्र्यांनी सुद्धा यंत्रणेत बदल घडवून आणण्याचे निर्णय घेतलेले दिसत नाही. त्यांचे सारे लक्ष हातातुन निघुन गेलेल्या अर्थमंत्रालयाकडेच असल्याचे दिसून येते. या दोन मंत्र्यांची लाथाळी कमी की काय असे वाटून मधेच दिग्विजयसिंग यांचा धिंगाणा सुरू असतो. सध्या कुठलेही काम नसलेल्या, थोड्क्या आणि समर्पक शब्दात मांडायचे झाल्यास रिकामचोट असलेल्या, दिग्विजयसिंगांना लाळघोटुपणा करून पुढल्या सरकारात कुठले तरी मंत्रीपद मिळण्याची आस लागून आहे. काही वर्षांपूर्वी अजित जोगींचे असेच प्रयत्न फळास आले होते.
बर आत्ताचा गदारोळ कधीतरी आटोक्यात येऊन पुढच्या निवडणुकीत या सरकारला धडा शिकवण्याच्या आशेत बसलेल्या लोकांपुढे फारसे options आहेत असे मूळीच नाही. आणि खरी चिंता तीच आहे.
कोंग्रेस ला पर्याय भाजपा एवढाच आहे. भाजपाची परिस्थिती कोंग्रेसपेक्षा दयनीय आहे. एवढ्या घोटाळ्यांमधेदेखील ती लोकांची सहानुभूती कमवण्यास असमर्थ ठरली असेच चित्र दिसते आहे. राजनाथ सिंग व नितीन गडकरी यांसारखे पक्षप्रमुख निवडुन तिला नेत्यांची किती भीक लागली आहे एवढेच दिसते. जिभेचा पट्टासोडुन बोलण्यात भाजपा मधील कोणीही मागे नसल तरी गडकरींचा हात धरणारा विरळाच! त्यांच्यात आणि लालू मधील शाब्दीक चकमाकीचे प्रसारण करण्यास एखाद्या वाहिनीला हक्क मिळाले तर त्या वाहिनीचे TRP एकारात्रीत दुपटीनी काय दसपटीनी वाढेल!

यशवंत सिन्हा व जसवंत सिंग यांचे उर्वरीत पक्ष नेत्यांशी वाकडे असल्याचे न ते लपवत न उर्वरीत पक्ष नेते लपवत. अडवाणींच्या कुरबुरी व पंतप्राधान बनायची महत्वाकांक्षा मधुन मधुन डोक काढतच असतात. काही वेळेस तर ते desparate झाल्याची लक्षणे त्यांच्या जिना विधाना वरुन, त्यांच्या इख्तार पार्टीला जाण्यावरुन व भ्रष्टाचार रथयात्रे वरून उघड होतात.

आजकाल नरेंद्र मोदी सुद्धा असेच दिशाहीन झाल्याचे दिसून येते. त्यांचा ३ दिवसांचा सद्भावना उपास त्यांना पंतप्राधानपदाची स्वप्ने पडायला लागण्याचे द्योतकच आहे!

एकंदर काय तर भाजपच्या कुठल्याही नेत्यासमोर भारताच्या भविष्याचे स्पष्ट चित्र असावे असा विश्वास ती लोकांमध्ये निर्माण करत नाही. शिवाय पंतप्रधान पदासाठी उमेदवार निवडण्यात पक्षामधेच एकजूट दिसत नाही. जोवर पक्ष एकजूट होत नाही तोवर कोंग्रेसी नेते कितीही चिखलात लोळले तरी त्याचा फायदा भाजपला होणे अशक्य आहे.

कोंग्रेसची अवस्था कोणापसुनच लपालेली नाही. त्यातल्या एकलाही देशाचे सोयर सुतक नाही. राहुल गांधीने पंतप्रधान बनणे ही कल्पनाच अंगावर शहारा आणते. दुःखात सुख एवढेच की सारेजण एकाच दिशेकडे पाहून बांग देतात.

अश्यावेळेस अंदाज येतो की १९व्या शतकात इंग्रजांना एवढ्या मोठया आणि दिगज्जांनी भरलेल्या भारतावर इतका सहज कब्जा कसा मिळवला!

असंच काहीतरी

2011-07-01T11:29:00.000-04:00

काहीतरी लिहावं असं बरेच दिवसांचं वाटता आहे पण वेळच मिळत नव्हता. आज वेळ मिळाला तर डोक्याची पाटी कोरी सापडली. मनाच्या कप्प्यात जरा हात घालून पाहिला तर जड गोष्टी पहिले हाताला लागल्या. मनाची सार्या जगापेक्षा निराळीच रीत असते. जगात जड गोष्टी तळाशी जातात मात्र मनात जड गोष्टी वरच तरंगतात! पण आज हलक्या फुलक्या गोष्टी बोलूया. इतक्यात माझं मन हलकं करणारी एकाच गोष्ट आहे ती म्हणजे माझा पिल्लू! पिल्लू म्हणजे उत्साहाचा आणि प्रसन्नतेचा धबधबा आहे. झोपेतून उठून गळ्यात हात घालून गालावर गाल जेव्हा घासतो तेव्हा वाटता कोणी तोंडात साखरच घातली. डोळे मिटून अंग घासत मनी स्वतःचे लाड करून घेतो तेव्हा खरोखरची माऊ आठवते. 'खाली खाली', 'उतर', 'दुदू' , 'हवाय-हवाय' असं म्हणत पिल्लू ओढत खाली घेऊन जातो. दूध न पिता चूप चा झाकण चावत बसतो. स्वयंपाक घरातून ओढत पायरी जवळ नेऊन म्हणतो 'खुची - बशा बशा'. काम सोडून बसावसं वाटतं पण सकाळच्या धावपळीत बसणं होत नाही.

उठल्या पासून त्याची गाणी सुरु होतात. बरेचदा चालीवर भलतच काही तरी गातो पण चाल मात्र सोडत नाही. 'मैनेचा पिनना वन कानना' हे ऐकल्यावर पटकन उठून मुका घ्यावासा वाटतो. ९-१० महिन्याचा असताना मी त्याला जेव्हा गाणी ऐकवायचे तेव्हा याला काही कळत आहे का? असं वाटायचं. आता कळत आहे की त्याला सगळं कळायचं. मनूचा कौतुक करावं तेवढं थोडं. पठ्ठयाला लगेच गोष्टी पाठ होतात. एक दिवस शशूल-शशूलरे डुलक्या मारी म्हटलं तर दुसऱ्यादिवशी लगेच माझ्यासोबत गाऊ लागला. आजकाल त्याला माझ्या तोंडून निघणारा प्रत्येक शब्द त्याचं गाणं असावा असं वाटतं. मी दुसरं काही म्हटलं की म्हणतो 'नको'. कधी कधी वाटतं याला नाही म्हणावं मग वाटतं हे दिवस भराभर जातील आणि मला त्याच्या साठी गाणी गावीशी वाटतील तेव्हा त्याला मोठा झाला म्हणून लाज वाटेल. अश्या वेळेस वाटतं मुलगी हवी. मुलींचे लाड त्या कितीही मोठ्या झाल्या तरी करू शकतो. त्यांच्या केसातून त्या १२ वर्षाच्या झाल्यावरही हात फिरवला तरी त्यांना त्यात वावगं वाटणार नाही. मुलं मात्र लगेच नको म्हणतील.

आमच्या सोनुला नाचायचाही नाद आहे. जरा ठेका ऐकला की स्वारी डोलायला लागते. लग्नात सोनू इतका नाचला की आता हा पाया दुखतो म्हणून झोपेत रडेल की काय अशी भीती मला वाटली. वरातीच्या band वरती band वाल्याच्या अगदी जवळ जाऊन नाचला. सगळे त्याच्याकडे कौतुकानी पहात होते. घरी मी कुटला गाणं म्हणत डोलले की हा उठून नाचायला तयार असतो!

पिल्लू अगदी लाडोबा झाला आहे. त्याला वाटतं सगळी नावं त्याचीच आहेत. आई-बाबा फक्त त्याच्याच बद्दल बोलतात. त्याला म्हटलं 'कुंदा कोण?' तर स्वतःकडे बोट दाखवतो. बंडू, चंपा, सुगंध, छकुल या सगळ्या नावांना स्वतः कडे बोट दाखवतो. मग आम्ही आमची नावं घेतली तरी तो स्वतः कडेच बोट दाखवतो!

आमचा बाबी एक नंबर बडबड्या आहे. डोळ्यापुढे जे येईल ते बोललंच पाहिजे. कार मधून जाताना ट्रक किव्वा व्हान दिसली कि ओरडतो 'ती बग ट्रक'. सूर्य डोळ्यावर आला कि म्हणतो 'सन आली'. सूर्य झाडा मागे गेला कि म्हणतो 'सन लपली'. बऱ्याच गोष्टींना काहीच्या काही म्हणतो. चष्मा त्याच्या साठी 'चीमता' असतो आणि बाप्पा 'जीबाप्पा'. बऱ्याच गोष्टी काय बोलतो ते अजिबातच कळत नाही. काही गोष्टी शिकवताना पंचाईत होते. जसा काऊ म्हणजे कावळा आणि गाय. मग कावळा म्हणताना 'काव -काव काऊ' म्हणायचे. सिंह त्याच्यासाठी 'शिन्न' असतो पण आता हळू हळू त्याचा लायन होतो आहे. पुढे किती बदल होतील कोणास ठाऊक. बोलला नाही तरी मराठी कळावी असं वाटत रहात.

कधी वाटतं या सगळ्यातून आपल्याला वेळच मिळत नाही. मग वाटतं बघता बघता हा मोठा होईल आणि इतका वेळ मिळेल कि त्याचं काय करावं कळणार नाही.

छकुल असाच आनंदात राहावा. पहिल्या वर्षभरात त्याच्या तब्बेतीला झालेला त्रास पुन्हा आयुष्यात त्याला होऊ नये हीच देवाकडे प्रार्थना!

लीप ईयर

2011-02-27T18:16:00.000-05:00

२०११ हे लीप ईयर नाही आणि २०१० पण लीप ईयर नव्हते. २००९, २०१० व २०११ मधे आलेल्या प्रत्येक २८ फेब्रवारी ला माला खुप खिन्न वाटले. वय तर वाढल पण वाढदिवसच आला नाही. मी वाढदिवस साजरा करण्या एवढी लहान नाही पण प्रत्येकाला आपल्या वाढदिवशी ख़ास वाटत असते. सकाली उठल्यावर आपल्याला फ़ोन येतील हे माहिती असते. लीप ईयर असला की कुणी २८ ला फ़ोन करत तर कुणी १ ला आणि दोन्ही दिवशी फ़ोन करणारे हटकून या दिवशी फ़ोन का केला याचे कारण सांगतात. तय भानगडीत आपण नकळत 'आज तुझा वाढदिवस नाही' याची समोरच्याला जाणीव करून देत आहोत हे त्यांच्या ध्यानी-मनीही नसते. त्यावर बलेच हसण्याशिवाय गत्यंतर नसते. आणि पुढच्या दिवसाला जड मनानी आणि जड पावलानी सुरुवात होते. त्यात जर २८ तारीख सुट्टीच्या दिवशी आली तर तो दिवस अतिशय कन्तालावाना आणि लांब वाटतो. त्या दिवशी एक ठिकाणी बसणे अवघड होते व असतील नसतील तेवढी काम काढून कामामूले दिवस अंगावर येणार नाही याची कालजी घेतल्या जाते. तरीही तो दिवस अंगावर आल्या शिवाय राहात नाही. मग विचार येतो मीच का? काही लोक म्हणतात किती चांगल आहे, तुझा वाढदिवस सगल्यान्ना लक्षात राहतो पण विसरानारे त्यातुनही विसरतात आणि लक्षात ठेवणारे काही तरी विनोदी वाक्य टाकुन २९ तारीख या वर्षीच्या फेब्रुवारी मधे नाही याची आठवन करून देतात. 'तू आता किती वर्षाची झाली?' हे त्यातले एक विनोंदी वाक्य. नेहमीच वाटत 'मरो मेला unique वाढदिवस, साधा सरळ दर वर्षी येणारा वाढदिवस त्यापेक्षा चालला असता.' आलिया भोगासी म्हणत २०१२ ची वाट पाहण्याशिवाय काय उपाय?

गुलाबी थंडीच्या पांढार्या छटा

2010-12-13T15:53:00.001-05:00

आज काय लिहावे सुचत नाही आहे. खूप खूप दिवस झाले काही लिहिले नाही. सध्या मौसम पण असा आहे की काहीच करवेसे वाटत नाही. थोडक्यात काय तर पाया पासून डोक्यापर्यंत आळस भरला आहे अंगात!
मला आठवत आहे, असे थन्डीचे दिवस असले की आई अंगात २ स्वेटर, कानात स्कार्फ आणि मफ्लर, पायात मोजे, अंगावर दोन पातळ चादरी, दोन ब्लॅंकेट्स आणि एक दुलई एवढे घेऊन झोपायची. एवढा पसारा तिला अंगावर ओढता येत नसल्याने ती आम्हाला चादरी, ब्लॅंकेट्स आणि दुलई अंगावर टाकून मागायची. आईची ही गंमत सगळ्यांना माहिती होती. थंडी सुरू झाली की आत्या, ताई, दादा सगळे चेष्टेने आई ला विचारायचे, 'ब्लॅंकेट्स, दुलया निघाल्या का?' आई पण मिस्कील हसत त्यांना उत्तर द्यायची.
इथे हिटर्स मुळे थंडी तेवढी जाणवत नाही पण बाहेर जायला लागल की वाट लागते. अश्या थंडीमधे गाडी बंद पडली तर देवच आठवतात. शिवाय बर्फ पडला असेल तर ज्या गाड्यान्ची टायर्स जुनी झाली आहेत किव्वा ज्या गाड्यान्चे ब्रेक्स चांगले नाही (दोन्ही मधे माझी गाडी येते) अश्यांचे हमखास आक्सिडेंट्स होतात (माझा इतक्यात झालेला आक्सिडेंट बर्फामुळे नव्हता). आक्सिडेंट मधे फसलेल्या लोकांची कीव यायच्या ऐवजी ऑफीस ला येताना किव्वा जाताना उशीर झाला म्हणून 'आताच धडपडायच होत!' अश्या अर्थाचे कटाक्ष दिल्या जातात. त्याशिवाय ऑफीस च्या वाटेवरून जाणार्या मोठ्मोठ्या कंटेनर्स च्या डोक्यावरचा साचलेला बर्फ नेमक आपण ओवर्टेक करत असतानाच आपल्या समोर धडामढुडुमपडल्याने जो चित्तथरारक अनुभव येतो तो निराळाच!
बर्फामधे चालत असताना कंप्यूटर माइन स्वीपर नावाचा गेम खेळल्यासारखे वाटते. गेम मधे कुठल्या टाइल खाली बॉम्ब सापडून धारतीर्थी पडू याची जशी खात्री नसते तशीच कुठल्या क्षणी बर्फावरुन निसटून हाड मोडून घेऊ याचीही खात्री नसते! दर हिवाळ्यात ऑफिस मधे, मॉल मधे नाही तर कुठे ना कुठे प्लास्टर मधे हात-पाय असलेले बर्फामुळे घायाळ झालेले लोक नक्कीच दिसतात.
इथे बर्फामुळे वेड लागणार्यांची संख्या काही कमी नाही. एखादे वर्षी बर्फ कमी झाला तर मनापासून हलहळणारे लोक इथे सापडतात. २ वर्षा आधी कोणी बर्फाच्या सौंदर्याचे वर्णन माझ्या पुढे केले असते तर मी पोट धरून हसले असते. पण मागच्या वार्षीच्या अनुभवाने माझे मत बदलले (एवढेही नाही की बर्फा ना झाल्याने मी हळ्हळीन पण बर्फ झाला म्हणून मला जे रडु यायचे ते आता येणार नाही). मागच्या वर्षी एका रात्रीत एवढा बर्फ झाला की गुडघयापर्यंतच्या उंचीची प्रत्येक वस्तू बर्फात झाकाल्या गेली. रस्त्यांवर त्या आधीच मीठ घालून ठेवल्याने आणि लागोलाग रात्रभारातूनच तो बर्फ रस्त्यावरून सॉफ केल्याने मला कामावर जावेच लागले. बाहेरचा बर्फ पाहून माझ्या अंगावर शहारा आला होता. जड पायानी आणि त्याहून जड अंत:करणानी मी गाडी काढून बाहेर पडले. बाहेर सगळीकडे पांढरी स्वच्छ चादर टाकल्या सारखे दिसत होते. बर्फाचा एक वेगळाच उजेड पडला होता. नीट पहिल्यावरच दिसतील अश्या प्रकारे चिमण्या खेटुन बसल्या होत्या. रस्त्याच्या दुतर्फा पांढर्या पेन्ढ्या टाकल्या सारख्या वाटत होत्या. वाटेत लागणारे गोल्फ कोर्स बर्फाने झाकाल्या गेले होते. इतर दिवशी ते विस्तीर्ण मैदान सुरेख त्याच्या नीटनेटक्या गवतामुळे, होल्स मधे लावलेल्या झेन्ड्यान्मुळे, मधेच असलेल्या वाळूच्या पॅचस मुळे सुंदर दिसते पण त्या दिवशी तिथे ना गावात दिसत होत, ना वाळू आणि नाही झेंडे पण त्या दिवशीचे त्याचे सौन्दर्य अवर्णनीय होते.
दिवस काही औरच होता. सगळी कडे निरव शांतता होती (ऑफीस ला जाताना हा अनुभव येणे खरच दुर्मिळ!) साफ केलेल्या रस्त्यावरही मीठ टाकल्याने पांढरा थर साचला होता. ट्रॅफिक सिग्नल सुध्दा बर्फानी झाकाल्या गेले होते. त्यातले दिवे तेवढे लुकलुकत होते. त्यांच्या कडे पाहून मला आईची आठवण आली. २ स्कार्फ आणि अंगावरचे अवजड पांघरूण यात आईचा फक्त चेहरा जसा दिसतो तसे त्या सिग्नल चे झाले होते. जणू त्यानी पांढार्या स्कार्फ आणि पांढर्या पान्घरुणानी स्वत:ला झाकून घेतले होते. ऑफीस मधे पोहोचल्यावर मला फार च्ण वाटले. त्या दिवशी मला एक बाई म्हणाली, 'बाहेर किती सुंदर आहे सगळ!'. मी पण हसून, मनापासून 'हो' म्हटले.

This is how my vacation went with my baby

2010-09-20T12:11:00.000-04:00

We went to Bahamas. But the vacation started with clouds of doubts. We went there right between two hurricanes. We thought we were going to get stuck in bad weather and will spend all 4 days sitting in our rental apartment staring at each other with nothing to do (Even after this thought we decided not to carry our laptop!!!). We tried to cancel the trip but couldn't provide the required documents to the insurance agency ( we had an insurance just in case we had to cancel our plans...you never know when you are travelling with young ones!!). We decided to go with a heavy heart. Now I am so glad that we went there. It was perfect!!! Perfect weather, perfect sea, perfect apartment and even the rain was perfect. It use to rain once everyday. It actually helped with the hot and humid temperature.

How did my list work....just great!! When we reached there we were tired and were not in the mood to cook anything. The baby cereal was an easy meal to fix for my baby. We didn't know that our apartment was duplex. The baby monitor saved us from going upstairs every now and then to check on the lil one. And the snacks helped us to get through the shopping and sight seeing. With the variety of snacks to munch on, he was never bored when we wandered around the city. The umbrella stroller helped us a lot. It was easy to carry when we were hopping on and off the Bahamian jitneys.

Stuff which I did not use was medicines (thankfully!), blanket, throw over sheet, disposable cup and bowl, cotton balls, extra sippy cup, sweater and bug repellent.

I am looking forward to another vacation without being nervous :)

Flying with a baby or toddler

2010-08-17T12:22:00.004-04:00

Its vacation time and I have started making a list of things I will have to carry while I am flying and while I am at the destination again! Last time I travelled with my son when he was 6 months old. He was breast fed then. I had to travel alone. Since he wasn't crawling a lot, it was easier to carry him in my lap the whole 16 hours. So travelling with a baby, travelling alone with a baby, flying with a baby on very long flights, I have done it all. But now I have to remember all the things I carried and modify the list per his present needs. Its better to note it down somewhere so I won't have to start from scratch the next time and I won't miss anything from the last time. So here is the list:

Carry on luggage

Carry extra clothes (2 sets) for baby and an extra set for mom and dad (in case the baby gets sick on your lap)
Milk bottles are allowed on board (I carried a bag meant for keeping the bottles cold with couple of ice packs and 4 bottles of pumped milk). The cabin crew can warm the milk for you. Test the temperature of milk/food before giving it to baby.
Pack soothers/pacifiers or something to chew or suck on for the baby. Sucking action relieves the baby from air pressure during take off and landing. I gave my son a bottle (I timed his feeding such that he will have his milk during takeoff) while take off, landing and whenever I felt change in air pressure.
Carry a disposable bowl and some cotton balls. If the baby is in pain due to the air pressure, cotton balls soaked in warm water could make him feel better. Also, carry a disposable cup. If for some reason the crew refuse to warm the bottle, you could ask for hot water and keep the bottle in it to warm the milk.
Carry extra Sippy cups.
Keep the medicines (tylenol, motrin, thermometer, salin spray) handy.
Carrying bibs, burping clothes, wash clothes are recommended.
Wet wipes, diapers (I would suggest 4-5 diapers. You may need more diapers while travelling than usual) and diaper rash cream are must to carry.
Some moms have suggested carrying a back pack to keep your hands free for the kid and the stroller.
Empty plastic bags for soiled clothes/ diapers.
Extra zip lock bags.
Hand sanitizer
Take some snacks and toys (some moms suggest to wrap the toys in gift wrap and keep one end open if the security wants to check the wrapped toy. This creates an excitement for the kids).
Carry a bed sheet or something if you are changing the flight and have a long stop in between. Your baby will be able to sleep on the floor. He will get a nice space to take a nap and could use the space to stretch.
Sometimes it could be very cold inside the plane. Consider clothing your kid in layers. Layers could be removed depending on the inside temperature.
I am not sure about carrying a car seat. It could come handy when you don't have a bassinet. Baby will feel safe in the carseat with the harnesses. I did not carry it.
If the baby is breast fed, carry breast pump and accessories, nursing cloth, extra bottles and extra nipples
Depending on the weather, carry hats, mittens and socks
If the child is teething carry a teether
If the baby is very small (couldn't sit and crawl), you can carry a baby carrier.
Important: Consider a wheel chair option when traveling alone with a baby. It was a life saver for me! I cleared the check in lines, the security lines and the boarding lines in no time and I did not have to worry about carrying my son as he was on my lap the whole time. The wheel chair assistant carried and checked in the entire luggage for me. He also put the luggage on the security belt and brought it back to me. Easy!
Another thing to consider, while boarding a flight you have a choice to board before everyone. It helps if the child is 0-4 months old. It could irritate the child (5-6 months onwards) to not to move for a while. Consider boarding later in such case.
Also, keep the diaper bag (with extra set of clothes, extra set of bottles and extra diapers) under your seat. Do not put it in the over head compartment. While travelling alone, getting the stuff out of the bag could be a huge deal.
Try to fill in the custom form when the child is asleep.
Get the cabin crew's help (while eating lunch, while using bathroom etc.)

Other things to carry:

Baby cereal (its easy to make and is a good back in case of emergency)
Baby monitor
Child safe night lamp
Baby blanket
(if you get a kitchen) rice, lentils, cracked wheat, raagi, Rava and small utensils to cook these items
body wash, tooth paste, tooth brush, baby powder, lotion
Tissue paper
Cloth bandage, antiseptic cream, vicks vapor rub, nebulizer (my son needs this to keep his cough in check), hot pack, multi vitamin drops, orajel (since he is teething), and some other medicines
Cap, sun screen, swimmer diapers, bug repellent
feeding spoons
disposable bowls

I am trying to find out best toys to carry in the plane. Any suggestions?

Aryan Invasion theory - Myths and facts

2010-08-10T17:15:00.001-04:00

One day I had nothing to do. Without a TV and a computer and after a good two hour nap, I was out of options and there was this book, 'The Wonder that was India' by A.L Basham. I finished 50 pages of in one sitting, it was that interesting! Like all books on ancient history of India begin (I haven't read a single of them but have seen table of context for couple of them) with Harappa and Mohindo Jaro civilization and dedicates substantial part to the Aryan invasion theory, this book also has 30 good pages on it. Since I have heard many things about the theory I wanted to go deeper. This might cause a digression in my reading and I might not finish the book (there are very few books that I have completed. One of them is 'Animal Farm'. Its a tiny book and a must read!) but I think its worth it.
So per the book, the invasion happened somewhere around 2000 B.C. The invaders were from Europe (from Poland to be specific). They were nomads but were great warriors. (1#) They had tamed horses (no evidence of taming horses were found at Harappan civilization) and had invented two wheeled chariots. They had superior weapons (like an axe with shaft). Excavation of the Harappan civilization sites showed much inferior tools and absence of iron (It is hard to believe that the civilization who was connected to the world and who use to visit other parts of the world by sea and by road were not aware of chariots, iron and horses!). These invaders conquered the local population and imposed their rules (for example, caste system). (2#) They worshipped sky, sun, wind and other gods. Some of them later went to Europe to become ancestors of Greek, Latins, Celts and Teutons.This is how the similarities between the Iraninan names (Indra, Uruvna, Mitira and Nasaliya) and hindu names is explained. Further the invasion was described as an act occurred over the centuries and (3#) the invasion caused fall of great cities of Harappa and Mohenjo Daro. The invaders brought in the priests who already had perfected a very advanced poetic technique, which they used for the composition of hymns to be sung in praise of their gods at sacrifices.(4#) The discovery of the Indus cities, which have nothing in common with the culture described in the Veda and are evidently pre-Vedic, proved that the hymns cannot have been composed before the end of Harappa. The great development in culture, religion and language which is evident in the later Vedic literature shows that a long period must have elapsed between the time of the composition of the last hymns of the Rg Veda and the days of the Buddha – perhaps as much as 500 years. (5#) It is therefore probable that most of the Rg Veda was composed between 1500 and 1000 B.C, though the composition of some of the most recent hymns and the collation of the whole collection may have taken place a century or two later.
The following passages speak about indigenous people of India:
The Vedic poets knew Himalayas, but not the land south of the Jamnaa, and they did not mention the Vindhyas. To the east the Aryans had not expanded far beyond the Jamnaa, and the Ganges is mentioned only in one late hymn.
Many hymns refer to the battles between one Aryan tribe and another, there is , (6#) underlying this intertribal rivalry, a sense of solidarity against the Daasas or Dasyus, who evidently represent the survivors of the Harappa Culture, and kindred peoples of the Panjab and North West. The Daasas are described as dark and ill-favored, bull-lipped, snub-nosed, worshipper of the phallus, and of hostile speech. They are rich in cattle, and dwell in the fortified places called pur, of which the Aryan war-god Indra has destroyed hundreds. The main work of destroying the settlements of the Daasas had been accomplished some time before the composition of the hymns, and the great battles which must then have taken place are already misted over the legend; but the daasas are still capable of massing armies of 10,000 men against the invaders.
When the Aryans entered India there was already a class division in their tribal structure. Even in the earliest hymns we read of the kshatra, the nobility, and the vish, the ordinary tribesmen, and the records of several other early Indo-European peoples suggest that a tribal aristocracy was a feature of Indo-European society even before the tribes migrated from their original home. (#7)As they settled among the darker aboriginals the Aryans seem to have laid greater stress that before on the purity of blood, and class division hardened, to exclude those Daasas who had found a place on the fringes of Aryan society, and those Aryans who had intermarried with the Daasas and adopted their ways. At the same time the priests, whose sacrificial lore was becoming more and more complicated, and who therefore required greater skills and training were arrogating higher privileges to themselves. By the end of the Rg Vedic period society was divided into four great classes and this fourfold division was given religious sanction and looked on as fundamental.

Myth Buster!!!!
To discredit the theory that the Indus Valley never knew wheel, K. D. Sethna in his book cited that some seals depicting the wheel have indeed been discovered at the Harappan archeological sites. (1#)The wheel was known to the people of the Indus Valley (http://uwf.edu/lgoel/documents/AMythofAryanInvasionsofIndia.pdf). Also, terra-cota figurines and faunal remains of the horse were excavated from the sites at Lothal, Surkotda and Kalibangan. (http://www.fact-index.com/a/ar/aryan_invasion_theory.html#Evidence%20for%20and%20against%20an%20invasion).
The recent discovery of the dried-up Saraswati river further negates the Aryan invasion theory. Satellite photography from outer space shows the existence of a dried-up river bed in Northern India. (4#, 5#) The archeological evidence indicates that the river dried up several thousand years ago, much before 1,500 B.C., the date ascribed to Aryan invasions. Saraswati is mentioned numerous times in the Vedic scriptures of the Aryans, indicating that these people lived in India during very ancient times. (5#) The mention of Saraswati river in Rig Veda suggests that the vedas were written around 10,000-2000 BCE, which is long before the proposed Aryan invasion.
Francois Gautier cites recent research which indicates that the script on the Indus seals is of Sanskrit lineage. (2#) This proves that the people of Harappa belonged to a much older Vedic age. Hence, the resemblance in names could be because of invasion/ migration of people from Indus valley to outside world and not vice-versa.
Recent DNA evidence not only negates the Aryan invasion theory but proves that people from India migrated outside India and influenced their culture and language. Recent studies reveals the pattern of human population in India and sout east Asia. (http://www.vedanet.com/index.php?option=com_content&task=view&id=56&Itemid=2&limit=1&limitstart=2) The development of agriculture and urban civilization in ancient India was based upon the geology of the Sarasvati River, which arose as a mighty river towards the later period of the last Ice Age over 10,000 years ago, and lost its perennial flow, owing to the later climate changes and the melting of the main glaciers in the 2200-1500 BCE era. This Vedic-Sarasvati culture, relative to its geology, lasted from around 10,000-2000 BCE, when the Sarasvati was the dominant river in North India. This perennial great Sarasvati defines the main period of the development of Vedic culture, Vedic kingdoms and the late Vedic era, when the Sarasvati began to decline. This is roughly the period from the older Rigvedic Hymns to the later four Vedas, Brahmanas and early Upanishads, though it is likely that the existent texts which we have were not entirely finalized until the end of this period.
Prior to the end of the last Ice Age, when sea levels were much lower, the most favorable part of the globe for human habitation was Southeast Asia, which included the region from South India to Indonesia. Indonesia was not a series of islands but was connected to Malaysia as part of a large subcontinent called Sunda Land. This region had the warmest and wettest climate of the Ice Age period and was the main center of human habitation and probably human culture as well. Regions to the north were not only colder but drier, including north India, with little monsoon developing in the summer and little melting of glacial ice from the winter to support much by way of great rivers.
This idea of Sunda Land has points in common with the idea of Kumari Kanda, of South India connecting to a larger continent to the south at a remote ancient period. It is also reflected in the maritime symbolism which pervades the Rig Veda and in the idea of pre-flood or pre-Manu kings and dynasties like that of Prithi Vainya, who is credited with first introducing agriculture to humanity, as well as in the idea of earlier kalpas or world-ages and earlier Manus that we find in the Puranas.

The end of the Ice Age released the waters to flow through the Sarasvati River and inundate the plains of North India, turning the area into an ideal region for habitation and agriculture. We can easily see this geological event in Vedic stories of the great Indra, slaying the dragon Vritra, who lay at the foot of the mountains holding back the waters, releasing the seven rivers to flow into the sea.
The end of the Ice Age caused a migration of peoples from Southeast Asia to the north and west, fleeing the rising waters that put much of the Indonesian area under sea and separated Sri Lanka from India. North India would have been one of the first and most accessible places of migration for those seeking to flee the end of the Ice Age floods, either by sea or by land routes. We see this in Hindu myths of Manu as a flood figure coming from Kerala in South India, as in the Matsya Purana, as well as in the underlying maritime symbolism and ocean worship in the Rig Veda itself.
According to the geneticist Stephen Oppenheimer, settlements in India appear about 90,000 years ago. From India there were later northeastern and northwestern migrations into Eurasia and the Far East. India has long been a focal point of this movement from Southeast Asia to the Middle East, Central Asia and Europe.

A recent paper in the journal Science reporting on the analysis of the DNA of the Orang Asli, the original inhabitants of Malaysia, confirms this view. According to it a single migration out of Africa took the southern route to India, Southeast Asia and Australasia. At this time Europe was too cold for human habitation. (#6, #7) About 50,000 years ago, when deserts turned into grasslands, an "Out of India" migration populated the Near East and Europe, another migration went northeast through China and over the now submerged Bering Strait into the Americas. This agrees with the earliest known modern human sites of the Near East (45,000 years ago) and Europe (40,000 years ago). It is likely that the earliest sites on the coastline that were occupied by the first migrants are now under water, since sea level has risen more than sixty meters since the last Ice Age. This is the exact reverse of the various migration-invasion theories (like the Aryan invasion) advanced by linguists and anthropologists who sought to derive Indians and their civilization from Central Asia, Eurasia or even Europe.
The end of the Ice Age afforded the natural events to create widespread migrations from populated to unpopulated regions. The much later proposed migrations, like those speculated for the Aryans into India around 1500 BCE – which still has yet to be proved to have occurred at all – do not have this natural justification. They are proposed migrations from unpopulated to populated and from uncultured to cultured regions that could not count for so much in terms of cultural changes.
Yet even such shifts of people in the late ancient period appear to be related to climate changes and droughts that began around 2200 BCE, which also led to the drying up of the Sarasvati River in India, but this was another movement out of India or a relocation inside of India from the Sarasvati to the Ganga. (3#) This could be the reason behind fall of great cities of Harappa and Mohindo Jaro. During the excavations, researchers found no signs of struggle which were expected if the invasion and war had happened.
Other argument to falsify the invasion theory is based upon the astronomical clues mentioned in the Vedas. (http://www.hindunet.org/hindu_history/ancient/aryan/aryan_frawley.html). The Vedic calender was based upon astronomical sightings of the equinoxes and solstices. Such texts as 'Vedanga Jyotish' speak of a time when the vernal equinox was in the middle of the Nakshtra Aslesha (or about 23 degrees 20 minutes Cancer). This gives a date of 1300 BC. The 'Yajur Veda' and 'Atharva Veda' speak of the vernal equinox in the Krittikas (Pleiades; early Taurus) and the summer solstice (ayana) in Magha (early Leo). This gives a date about 2400 BC. Yet earlier eras are mentioned but these two have numerous references to substantiate them. They prove that the Vedic culture existed at these periods and already had a sophisticated system of astronomy.

I will keep posting if I find something more on this topic.

बालाचा आहार

2010-07-28T14:20:00.001-04:00

चौथ्या महिन्यात वरणाचे पाणी थोड़े toop अणि थोड़े मीठ घालून देणे (सालीच्या लाह्यांचे पाणी पण देता येते. पण त्याला इथे काय म्हणतात ते माहिती नाही)
पाचव्या महिन्यात दूधामधे oatmeal cereal (rice cereal ने constipation होऊ शकते. बालाला वेलेवर BM (Bowel Movement होत नसेल तर oatmeal देणे)
paachawyaa - sahaawya mahinyaat toop, jeere pood, saakhar, va thode meeth ghaalun paale bhaajyanche sup pan mulaanna detaa yete. paalebhaajyan mule mulaanchee constipation chee takraar door hote
सातव्या महिन्यात तांदूल (१ वाटी) ,मुगाची दाळ (१/२ वाटी), व १ छोटा चमचा जीरे एकत्र करून भाजून बारीक करून शिजवून देणे
वरील मिश्रण पचायला त्रास ना झाल्यास फक्त मूगाच्या डालीच्या ऐवजी (१/४ वाटी) तूरीची दाळ व (१/४ वाटी) मुगाची दाळ देणे (इतक्यातच वाचनात आले: पोली व भात देताना त्यात थोड़े लिम्बू पिलावे)
सातव्या/ आठव्या महिन्यात फल (गरज असल्यास शिजवून) बारीक करून देणे. (फल देताना लक्षात ठेवणे: केल सर्दी असल्यास वा constipation असल्यास देऊ नये, सफरचंद सारक असते तेव्हा जुलाब होत असताना देऊ नये, बालाला सर्दी असल्यास ते शिजवून देणे, पपई व अम्बा गरम असतो)
या कालात उकडलेला बटाटा सुद्धा देता येतो
नवव्या- दहाव्या महिन्यात मऊ भात किव्वा बारीक करून पोली देता येते. भाज्या टाकुन सोजी किव्वा दूधातली सोजी पण देता येते.
या कालात नाचानीचे (इथे त्याला millet flour म्हणतात) पीठ/ सत्व लापशी सारखे देता येते (बाजारातील cereal पेक्षा हे पौष्टीक व स्वास्त पड़ते)
नवव्या- दहाव्या महिन्यात बाटली सोडवून sippy cup ची सवय लावू शकतो. काही sippy cup सहा महिन्याच्या बालाला चालेल अशी टीप लिहिलेली असते, त्यावरून sippy कप लावाकरही देता येऊ shakato
बाराव्या महिन्यात वरचे दूध सुरु करणे.
उकडलेले अंडा देण्यासाठी पाहिले अन्द्याताले पिवले बालास द्यावे. त्यानी बालास allergy असेल तर पटकन बाधत नाही.
सध्या मी बालाला आधे मधे काय खायला देऊ शकते याचा विचार करते आहे. काही ठिकाणी इडली, मोड़ आलेले कदधान्ये टाकुन डोसा, भाज्या टाकुन उत्तपम, ढोकला द्यावा असे सुचवले आहे.

माझे 'गेलेले' दिवस

2010-03-10T11:39:00.000-05:00

Break च नाव घेतला आणि जोराताच ब्रेक लागला. परवा एकदम blog बद्दल अठावल. गोखले बाई चा कुठल्यातरी टेस्ट साठी फ़ोन आला होता. मी साफ़ 'येत नाही' म्हणून सांगितले.
माझ्या 2nd Trimester च्या सुरवातीला आम्ही Miami ला गेलो. खुप मजा आली. माझ्या नवार्यानीही खुप enjoy केला. शिवाय त्या वेळाचा हिवाला इतका बेकार होता की तो change आम्हा दोघांनाही आवडला. ते दोन महीने खुप छान गेले. पण त्याची भरपाई नंतर च्या महिन्यात करावी लागली. दर गुरुवारी बाई आमची वरात hospital ला घेउन जायच्या. पहिल्या वेळेस नुसतच रात्रभर राहून आलो. दुसर्या वेळेस दोन तासातच सोडले. मात्र तिसरी चांगलीच लक्षात राहील. दोन painful tests, एक ultra sound, अणि एक dozen injections नी ती रात्र गाजवली. एक कुठला तरी औषध IV तुन दर दोन तासाला द्यायचे. त्या औषाधानी palpitation वाढायाचा, एकदम थंडी वाजायची आणि हृदय घशात आल्यासारख वाटायचा. रात्रभर त्या डोस चा भिडीमार झाला. सकाळी उठून पुन्हा आदल्यादिवाशी सारखेच मांडीत injection खुपसले. ते injection तसेच द्यायचे असते म्हणे. ही सगली तयारी बाल लवकर झाल तर lungs नीट develop झालेले असावे म्हणून होती.
माझ्या या 'गुरुवार' प्रकारनी माझ्या कमावाराच्या लोकांना tension आले. अर्थात माझे नाही तर काम कसे होईल याचे ! त्याच दरम्यान माझी एका परिक्षेची तयारी चाललेली होती. classes साठी एका ठिकाणी ५ तास बसायला लागायचे. या hospitalization मूले अभ्यासही होत नव्हता. कामात मागे पडू नये म्हणून कामही जोरात चालले होते. शेवटी कामावाराच्या लोकांनी मला जून पासून घरी बसवायचे ठरवले. मला थोड़े वाईट वाटले. पण मी जुलाई पासून सुट्टी काढानाराच होते. एक महिना आधीच घरी बसावे लागले. पहिला आठवडा परिक्षेची तयारी आणि परिक्षेतच गेला. अभ्यासाला एक आठवडा मिलाल्याने मलाही बरे वाटले. नंतरचे ३ आठवडे internet वरून बालासाठी लागणार्या वस्तुंची यादी बनवून खरेदी करण्यात गेला. मी हे सगळ जुलाई मधे आई-बाबा आल्यावर करणार होते. जुलाई चा पहिला आठवडा आई-बाबांसाठी घर नीटनेटक करण्यात गेला. ७ जुलाई ला आई-बाबा आले. सकाली त्यांना घ्यायला गेलो. त्यांना jet lag येऊ नये म्हणून गोखले बाईनचया सांगण्याप्रमाणे ultra sound ला गेलो. तिथून सरळ बाईंच्या clinic मधे नस्त करायला गेलो. दोन तास झाले तरी बाई सोडेना म्हणून बाबा आणि नवरा घरी निघून गेले. मग बाई म्हणाल्या की काहीही ना खाता hospital ला जा. पण आमचा hospital शी बराच सम्बन्ध आल्याने मी जेवून जायचे ठरवले. जेवून मी लगेच hospital ला गेले. आम्हाला खात्री होती की लगेच discharge मिळेल. पण बाई बराच वेळ hospital ला आल्याच नाहीत. रात्री १२ च्या सुमारास आल्या नंतर sakaalee ५ वाजता त्या म्हणाल्या की आता तुला admit करून labor रूम मधे shift करू. तिकडे आई-बाबा नुकतेच आलेले. त्यांना घरातल काहीच माहिती नाही. hospital मधे काय चालला आहे हेही माहिती नाही. हे सगळ माहिती असल्याने माझा नवरा शाक्य तितक्या घर- hospital चकरा मारत होता.
बाइन्ना १२ तासात ५ वेळा contraction होत असताना heart beat खाली गेलेलेल्या दिसल्या. Nurse चे म्हानाने होते की त्यात अब्नोर्मल काहीही नाही. पण बाई ऐकायला टायर नाही. त्यांना इतकी घाई झाली की room available असती तर त्यांनी लगेच ऑपरेशन केले असते. माझ्या सुदैवाने ७ ला गुरु पौर्णिमा असल्याने टेकलेल्या सगळ्या बायका त्याच दिवशी hospital ला आल्या आणि सगळ्या रूम्स आणि staff busy होता. आम्ही risk घेउन घरी जायची तयारी दाखवली तर त्यावर त्या म्हणाल्या की माझी मुलगी असती तरी मी हेच decision घेतले असते. तुम्ही घरी जाल आणि heart beat नाही म्हणून परत याल तर वेळ निघून गेलेली असेल. पण असेच काही होइल याचीही त्या guarantee देत नव्हत्या. कधी कधी बाळ नालेशी खेलत म्हानुनाही असा होऊ शकता असा त्या म्हणाल्या. आम्ही त्यांना Ultra sound करा असा म्हटल्या वरही एरवी काहीही नसताना १० वेळा Ultra sound ला पठावनार्या बाई नी Ultra sound केले नाही. असे असल्यावर आमच्या पुढे कसलाही उपाय नव्हता. आम्ही 'हो' म्हणताच बाइन्नी तयारीला सुरुवात केली. पण स्टाफ इतका busy होता की त्यांना सगळ्याननी थाम्बायाला सांगितले. मी त्यांना ठणकावून सांगितले की मला monitor ला कितीही वेळ बांधून ठेवा पण सगळ normal असताना operation करू नका.
तिकडे आई-बाबानवर काय बितली असेल त्यांनाच माहिती.

क्रमश:

पावसाळ्यातली शाळा

2009-11-06T16:43:00.000-05:00

परवा लायब्ररी मधे जाताना आभाळ भरून आल होत। वाटेत JPStevens highschool लागली। रोज पेक्षा शाळेत कमी गाड्या उभ्या होत्या। मला अचानक माझ्या शाळेतल्या दिवसांची आठवण आली। अश्या वातावरणात आई किती प्रकारे नको जाऊ हे सांगुन पहायची। 'आज शाळेत कुणीही येणार नाही। तुमची teacher सुद्धा येणार नाही। कशाला जाते शाळेत ?' असे प्रश्न विचारले जायचे। पण आईलाही माहिती होते की निव्वळ त्याच कारणासाठी मला शाळेत जायचे असायचे। Raincoat घालून आणि दप्तारावर plastic टाकुन मी घरून निघायचे आणि अगदी वेळेवर पोहोचायचे। अपेक्षे प्रमाणे शाळेत मी आणि माझ्यासारखे टारगट एक दोघे वर्गात असायचे। आम्हाला पाहून 'मेल्यान्नो, कशाला आले तड्फ़डत?' असे वाचण्याजोगे भाव शिक्षकांच्या चेहर्यावर असायचे। मग कधी नुसत्याच गप्पा व्हायच्या तर कधी period off मिळायचे। मग नुसतीच मस्ती। अश्याच एका दिवशी off period मधे मी desk वर तबला बडवायला सुरुवात केली। माझ्या desk वरुन दारातून येणारा-जाणारा दिसायचा। दुरूनच K.B जोशी नावाचे खडूस मास्तर रागारागात येताना दिसताच मी desk बडवणे थम्बवले। मी थांबत नाही तोच दुसर्या एका मुलाने desk बडवणे सुरु केले। त्याच वेळेस वर्गात सरांची entry झाली। मघासपासून तबला बडवुन डोक उठावल म्हणुन सरांनी त्याला बडवल। माझ्या नशीबानी माझ्या बाजूला बसलेल्या मुलीनी तोंड उघडले नाही नाहीतर desk बडवणे जन्मभरसाठीच cancel करावे लागले असते।

शाळेतुन घरी येतानासुद्धा मजा यायची। cycle मुद्दाम साचलेल्या पाण्यातून घेउन जायचे व पाय भिजू नये म्हणुन ते पायडालवर घ्यायचे. घरी आल्यावर आईने विचारायचे 'किती मूल आली होती? आमकी अली होती का, तमकी आली होती का?' तिला हसत 'नाही' हे उत्तर देणे ठरलेले असायचे. कितीही waterproof दप्तर घेतल आणि कितीही plastic coated covers लावले तरीही भिजलेली पुस्तक fan खाली ठेवण्याचा एक उद्योग व्हायचा. आईनी हातात दिलेल्या towel नी खसखसुन डोके पुसले जायचे. आणि गरम गरम दूध आनंदानी मिटकवले जायचे.
दुसर्या दिवशी शाळेत पावसामुळे न आलेल्या मैत्रिणिन्ना आदल्या दिवशी झालेल्या गोष्टी तिखट मीठ लावून सान्गण्यातली मजाच काही और होती. आम्ही काही तरी dashing केले असा तोरा त्यात असायचा.
या आठवणिन्नी पावसात लायब्ररी मधे जाणे सार्थकी लागले म्हणायचे !

माझे 'गेलेले' दिवस

2009-11-01T19:17:00.000-05:00

गोखले बाईंच्या नादात मी एक लाख्शात घेतले पाहिजे की माझे सगलेच दिवस वाईट नव्हते। बाईनी जरी मला६ व्या आठवड्यात घाबरवले तरी माझ्या बाळाला पहिल्यांदा पहाण्याचे सुख अवर्णनीय होते। फारसे काही कळले नाही पण त्याच्या heart beats ऐकून मी खूपच excite झाले होते। शिवाय मला जो काहीएक महिना उलट्यांचा त्रास झाल त्यात माझ्या नवार्यानी केलेली मदत ही आयुष्यभर लक्षात ठेवण्याजोगी आहे। त्या काळात मला उलट्यान्मुले सारखेच बरे नाही असे वाटायचे। एक दिवस सगाल्याचा वीट येउन सकाळपसुनच मी रडायला सुरवात केली। तेव्हा त्यानी मला जे सांगितले त्या नंतर मी कधीही बरे वाटत नाही म्हणुन रडत बसले नाही। तो मला म्हणाला 'अग तू अशी रडलीस तर रडक्या जीवाला आकर्षीत करशील आणि दुखी जीव जन्माला येइल। हे दिवस थोडेच दिवस राहतील तेव्हा धीर धर।' आणि झालही तसाच। १५ दिवसांनी उलट्या थाम्ब्ल्या सुद्धा!
मधल्या काळात गोखले बाईंनी सुखानी बासु दिले अश्यातला भाग मुळीच नाही। मधेच त्यांना काय शंका आली तर त्यांनी मला oncologist कडे पाठवले! मीही जास्ती tension न घेण्याचे ठरवले। Tension घेउनही उपयोग काय होणार होता :)
January नंतर माझी तब्बेत एकदम झकासच झाली होती। माझ्या नवर्याचे भरपूर काम चालले होते आणि मीही झाल्या प्रकाराने दामले होते। तेव्हा आम्ही मस्त break घ्यायचे ठरवले।

क्रमश:

माझे 'गेलेले' दिवस

2009-10-28T22:20:00.000-04:00

आमच्या कंप्यूटरनी मान टाकल्याने आजकाल माझे वेब वर येणे orkut, gmail, yahoo पुरातेच सीमित असते। त्यामुळे 'गोखले बाईंच्या सुरस कथा' राहुनच गेल्या :D ६व्या आठवड्यातच गोखले बाईंनी आमच्या हृदयाचा ठोका चुकवला। पहिलाच अनुभव असल्याने प्रत्येक छोट्या गोष्टी आम्ही डॉक्टर ला सांगायच्या ठरवल्या। माझा blood group -ve असल्याने त्यांनी आम्हाला काळजी घ्यायला सांगितली। ६व्या आठवड्यात आम्हाला काळजी वाटताच आम्ही त्यांच्याकडे गेलो असता त्यांनी आम्हाला सगळ्या आशा मावळल्या असण्याची शक्यता सांगितली। खर तर तशी शक्यता १०% आणि तसे नसण्याची शक्यता ९०% होती! हां आम्हाला बसलेला पहिला झटका! Ultrasound मधे सगळे ठीक असल्याचे कळले। त्या नंतरच्या tests मधे मला iron defeciency आहे हे लक्षात आले तर तिनी मला Alpha thalassemia असण्याची शक्यता सांगितली। त्यानंतर आम्हाला घबरावण्याचा तिनी चंगच बांधला। माझ्या नवर्याला जर Alpha थालास्सेमिया असेल तर पुढच्या आमच्या सगळ्या आकांक्षा धुळीस मिळतील असेही बी बोलल्या। Fortunately माझ्याकडे आधीच्या test चे result असल्याने टी शक्यता मीच खोडून लावली। पण मला iron च्या गोळ्या सुरु झाल्या आणि माझा सुखाचा जीव दुःखात पडला। गोळ्या suit न झाल्याने मला नसलेला उलट्यांचा त्रास सुरु झाला! ऑफिस मधे डोंगरा एवढे काम आणि अतिशय hostile टीम यामुळे माझा धीर सुटला। या परिस्थित माझा नवर्याचा मला खुप आधार मिळाला!

-क्रमश:

माझे गेलेले 'दिवस'

2009-09-08T23:07:00.000-04:00

नव्हेम्बर महिन्यात आमच्या घरी गोड बातमी आली आणि माला दिवस गेल्याचे कळले। तेव्हा पसुनाचा प्रवास माझ्यासाठी अविस्मरणिय होता। खरतर तो प्रत्येकच स्त्रीसाठी अविस्मरणिय असतो। पण माझा प्रवास अजुन एक कारणा साठी अविस्मरणिय होता। ते कारण म्हणजे माझी डॉक्टर ! Preliminary test मधे 'Good news' कळल्यनन्तर कुठलाही विचार न करता आम्ही या डॉक्टरकड़े गेलो। त्यांचा नाव आपण या गोश्टीपुरत 'गोखले' ठेऊ। तर मराठी डॉक्टर आणि ३० वर्षांची practice असल्याने आणि काय विचार करायचा होता। तसे त्यांच्या तर्हेवाइकपणाचे किस्से माहिती असुनही आम्ही त्यांना निवडले। Preliminary टेस्ट चे reports घेउन गेल्यावर पहिल वाक्य बाईंच्या तोंडून निघाल ते अस 'रिपोर्ट्स वरुन तुम्हाला कळलच आहे की ही pregnant आहे, तेव्हा मी congratulations वगैरे काही म्हणणार नाही।' त्यांच्या या बोलण्यानी आम्ही चाटच पडलो। खरतर तेव्हाच आम्ही तिथून उठून जायला हवे होते पण दुर्दैवाने आम्ही तसे केले नाही।
क्रमशः

चीमा काय कामाची?

2009-04-07T13:44:00.000-04:00

लहानपणी या वाक्याची आम्हाला फारच गंमत वाटायची. या वाक्याला उलटे वाचले तरी तेच वाक्य बनते. शिवाय कॉलनी मधे चीमा बोरगावकरला चिडवायलाही हे वाक्य वापरले जायचे. चीमाचे खरे नाव मला आजही माहिती नाही.बिचारी चीमा!पण हल्ली मला चीमा असल्या सारखे वाटायला लागले आहे।
मागच्या वर्षी मी जेव्हा भारतात गेले तेव्हा मला अमुलाग्र बदल दिसला. माझे जे तिथले अनुभव आहेत ते इथल्या ओळखीतल्या जवळ-जवळ सगळ्यांनीच अनुभवले. पण बर्याच जणांना या बदलाची जी खंत वाटली ती मला वाटली नाही. बदल हे प्रगती चे लक्शण आहे आणि तुम्हला आम्हाला गोष्टी कितीही बदलू नये वाटलं तरी त्या बदलतीलच. मला आनंद आहे की हा बदल आपल्या देशाच्या बाब्तीत चांगल्या दिशेनी घडतो आहे. शिवाय जोवर आपलं घरटं जस उबदार होतं तसंच ते परतल्यावरही असलं तर जग बदलले तरी काय फरक पडतो !या झपाट्यानी बदलणार्या परिस्तिथीच आपण भाग नाही ही खंत कधी उरतच नाही. जर कधीही या घरट्याची आठवण येउन मन उदास होते तेव्हा विचार येतो की आपण आणि मुंबई/पुणे, बंगलोर, दिल्ली या सारख्या ठिकाणी काम करणार्या लोकांची परिस्थिती आपल्यापेक्शा काय वेगळी! ते तरी कुठे उठसुठ आपल्या गावी जाऊ शकतात? आणि माझ्या काही मैत्रिणी खरच वर्षा दीड वर्षांनी माहेरी जातात. मग त्यांच्यात आणि माझ्यात काय फरक? पण फरक आहे!वेळ प्रसंगी त्या मदतीला जाऊ शकतात. दोन दिवस/ पंधरा दिवस राहू शकतात. मी नाही जाऊ शकत. मागच्या वर्षी चे उदाहरण मला चांगलेच आठवते. माझ्या नवर्याला त्याच्या मावशीची तब्बेत वाईट असल्या बद्दल कळले. त्यानी लगेच जायचा विचार केला. पण त्याला विसा renew केल्या शिवाय देश सोडता आला नाही. सुदैवानी मावशींची अजुनही भेट होते. पण अश्या वेळेस इथे असण्यातला आणि तिथे असण्यातला फरक कळतो आणि विचार येतो आपण काय कामाचे!घरच्यांना ही परिस्थिती आधीच माहिती असते. घरच्या चिंतापासुन ते आपल्याल दुर ठेवु लागतात. चिंता सांगुन उपयोग तरी काय? एवढ्या दुरुन करु तरी काय शकणार?लहानपणी घरी बरेच कठीण प्रसंग आले. कधी चिमुकल्या मनाला प्रसंगाचे गांभीर्य कळले कधी सगळ्यांचे चेहरे पाहुन वेडेवाकडे वागू नये एवढेच लक्शात आले. मोठे झाल्यावर कधी मदत करता आली तर कधी कधी घरच्यांची तकतक नुसतीच दुरुन पाहिली. जाणते अजाणतेपणे या प्रसंगांनी बरेच काही शिकवले. त्या क्शणांचा मी भाग होते हा विचार निराळे समाधान देऊन जातो. पण आज या हजारो मैलांच्या अंतरानी ते क्शण माझ्यापसुन साता समुद्रा पलिकडे नेले. मला कळेपर्यंत घरातील वादळ शमलेले असते. पण त्या वादळातुन माझे लोक कसे गेले असतील, त्यांना कोणी मदत केली असेल, त्यांच्यावर कसे प्रसंग आले असतील हे विचार आल्या शिवाय रहात नाही. आणि शेवटी विचार येतो घरची चीमा घरटे सोडुन दुर निघुन गेली.आता चीमा काय कामाची?

Origin of Babudom in India

2008-12-19T14:42:00.000-05:00

Till now I thought babu as a clerk with power of deliberation in day to day bureaucratic life. I was completely wrong. It realized me when I came across an enlightening passage from Young India written by Lala Lajpat Rai. Babu means a person in any sort of management who is a liaison between 'aam admi' and 'sarkar'. The word actually originated from Bengalee Babu. After the Great Mutiny Britons in India sensed that they were rulers of India as India does not know how to rule. They were not Indian rulers but they were Britons. The new railways reserved first class compartments for whites only. Public restrooms were marked as "European" and "Native". In some churches Indian Christians were not allowed to sit in the cooler parts of the church or under fans. They seemed this policy as the best way to avoid social discord or another mutiny as well as it ensured that whites and only whites remained in charge. This exclusivity of theirs gave a chance to educated men from provinces like Bombay, Madras and Bengal. Many posts required knowledge on English. Bengal was one of the very first provinces ruled by British (British ruled Bengal from 1758) many Bengalees were readily available to fill these posts. Soon the English knowing Bengalees spread over the whole of North India. Here is excerpt from Young India to give native Indian's perception of these Bengalee Babus:

They were pioneers in every department of governmental activity and were looked to, both by the rulers and the people, for advice and guidance (Sounds familiar, right? Looks like we are reading about people from PMs office). His position under government filled him with pride and his gratitude and loyalty were overflowing.He relieved the British officer much from his intellectual work and left him ample time to play and rest. Many a departmental head ruled the country with with brain of the "Bengalee Babu". The Bengalee Babu worshipped the Firanghee as maay baap and began to imitate in his tastes. Gradually he became very fond of Enlish literature and began to think as an Englishman thought. The bengalees were first to send their sons to England for education and to compete for I.C.S (Indian Civil Services) and IMS (Indian Medical Services (Now if a word Babu is mentioned I know its not to refer to a clerk but it is a reference to IAS officers, the policymakers in India. Duh!). In England they lived in freedom but in India they were still considered as a 'nigger'.

First generation of Bengalees was thus anglicised through and through. they looked down upon their own religion and glorified in being 'Sahibs'. Some of them became christians. Fair amount of bengalees though refused to be carried down stream, and inspite of their English education stuck to their own religion. These veterans laid down the foundation of modern Bengalee literature. They wanted to pour their knowledge into their own mother tongue and in order to enlarge the vocabulary of Bengalee, they studied Sanskrit. Thus inspite of Anglicization of first Bengalee generation there grew up class of men imbued with nationalistic tendencies. Ram Mohan Roy, founder of the Brahmo Samaj, was the first builder of modern India.

The Bangalees were indispensable in every department. The heads of department always were English but the head of ministerial establish generally were Bengalees. The British laid down policies and gave order; the English knowing Indians saw that they were carried out.

The British left after 15th Aug 1947 but left the Babus in India. The era of this babudom is yet to end. It will not end till the leaders of this country do not maintain the exclusivity maintained by the British. The more the leader has z-security the more he becomes important in Indian politics and the more he becomes detached from the aam admi. And the Babu-Raj thus continues.

अर्थशास्त्र आणि माया

2008-10-06T21:01:00.001-04:00

मराठीत पैश्याला माया सुद्धा म्हटले जाते. एखाद्यानी जर भरपुर पैसा कमवला असेल तर 'त्याने भरपुर माया जमवली' असेही म्हटल्या जाते.आजवर मला या शब्दाची अचूकता लक्षात आली नाही पण Wall street वर चाललेल्या गोंधळामुळे माया हा शब्द किती 'अर्थ'पूर्ण आहे हे चांगलेच लक्षात आले. अर्थशास्त्राचा उगम बराच जुना आहे हे मी सांगणे न लगे. अगदी कापडाच्या बदल्यात धान्य किंवा अवजारांच्या बदल्यात गाय (याला bartering असा शब्द आहे.) ईथ पासुन तर Credit, derivatives, equities वगैरे (मला त्यातील फारस कळत अश्यातला भाग अजिबात नाही) पर्यंतचा हा प्रवास अतिशय विलक्षण आणि रसाळ (अथवा रटाळ वाचणार्यावर अवलंबुन आहे)असावा. Bartering च्या काळात धन्याच्या बदल्यात किती कापड द्यावे याचे परिमाण कुणीतरी विश्वासु आणि जाण्कार ठरवत असावे. काळानुरुपाने आता ते काम Foreign Exchange market (Forex) कडे आलेले आहे. दुसर्या महायुद्धा पासुन जगा मधे US चा पगडा वाढत गेला. झालेल्या नुकसानातुन पुन्हा उभे राहण्या करता मित्र राष्ट्रांनी US कडुन कर्ज काढले आणि पुढे जगातील उलाढालीचे Dollar हे चलन बनले. Soviet Union च्य अस्ता नंतर Capitalism चा बोलबला झाला.नवे पर्व उदयाला आले. Internet चा शोध लागल्या नंतर १९९० च्या दशकात समुद्राखालुन Optical fibers चे जाळे देशोदेशी पसरवण्यात आले. अमेरिकन economy ची भरारी internet द्वारा देशोदेशी पोहोचली. Outsourcing चे प्रमाण वाढु लागले. बेकारी कमी होउन तरुण वर्गाकडे पैसा (माया) खेळु लागला. Consumer based society (कर्ज काढुन सण करणारी व्रुत्ती) ची महती पटु लागली आणि एकंदरच कर्जाची भिती वाटेनाशी झाली. कर्ज घेणारे लोक जसजसे वाढु लागले तसतशी चांगला देणेकरी कोण हे ठरवणार्या परिमाणाची गरज वाढु लागली. त्यातुन पुढे Credit score, credit ratings चा concept निघाला. २००१ साली dot com चा bubble फुटला. पण Consumer based society ला उत्तेजन देण्यासाठी कर्जावरचा interest rate कमी करण्याचा निर्णय Federal Reserve Bank कडुन घेण्यात आला. कर्जाचे हे package इतके आकर्षक बनले की recession ला कंटाळलेली जनता कर्जावर तुटुन पडली व तो पैसा real estate मधे गुंतवु लागली. कमी का होइना पण जवळ असलेल्या पैशावर interest कमवण्याच्या कल्पनेने परदेशातील banks आणि companies सुद्धा US मधील लोकांना कर्ज पुरवु लागल्या. Companies मधे अधिकाधिक पैसा कमवण्याची चढाओढ सुरु झाली. त्यात Credit score व credit ratings ठरवणार्या companies कश्या सुटतील. दर चार महिन्यात company चा profit वाढवताना अनेक नियम धाब्यावर बसवल्या गेले. बाजारात कर्ज देण्यास कोण लायक हे ठरवण्याची जबाबदारी मूठभर private companies होती. Moody's व Standard & Poor's ही त्यातील आघाडीची नावे). वाहत्या पाण्यात हात धुण्यासाठी दोन वेळचे कसे बसे कमावणार्या लोकांनी सुद्धा कर्जाचे अर्ज दिले. interest च्या हव्यासापायी देशी/ परदेशी investment banks, hedge funds, private companies पैसा पुरवायला आतुर होत्या. अश्यावेळी कर्जदारांना चांगले rating देउन कर्जदारांना "qualified" बनवणे व त्यावर पैसा कमवणे या हेतुने Moody's व Standard & Poor's सारख्या companies कडुन बरेच नियम डावलल्या गेले. शिवाय investment banks, hedge funds, private companies यांनी किती पैसा बजारात खेळवावा व किती शिल्लकीत ठेवावा या वरचेही निर्बंध सैल करण्यात आले. कर्जदारांनी पैसा परत केला नाही तर त्याची भरपायी करता यावी या साठी वाट्टेल तश्या गुंतवलेल्या पैश्यावर insurance काढण्यात आले. हजारो-लाखो लोकांकडुन insurance काढण्यात आल्याने insurance companies नी पैसा कमवला.हा सगळा भ्रमाचा भोपळा supply demand पेक्षा जास्ती झाल्य झाल्याच फुटला. तो फुटणे तर अटळ होतेच पण त्यात अनेक लोकांनी अनेक तर्हेनी हवा भरल्याने त्यांच्या तोंडा इतकी इजा झाली की त्यात काहींचे बळी पडले. जसा जसा supply वाढत गेला demand तशी कमी होउ लागली. पैसा कमावण्याच्या नादात लोकांनी न झेपणारे कर्ज न झेपणार्या व्याजावर घेतले. शेवटी वेळ ही आली की घराची किंमत एवढी घसरली की असणारे कर्ज त्यापेक्षा जास्ती होउन बसले. ते फेडताना लोकांच्या नाकी नऊ आले. शेवटी त्यांनी हात वर करायला सुरवात केली. याचा सुगावा लागताच गुंतवणुकदार गुंतवलेला पैसा banks ला परत मागू लागले. बाजारात banks किती पैसा खेळतो आहे याची कल्पना अनेक परदेशी गुंतवणुकींमुळे वेळेवर येउ शकली नाही. कर्ज बुडवणार्या लोकांची संख्या लक्षात घेता Moody's व Standard & Poor's सारख्या companies ने काही investment banks चे बरेच पैसे बुडण्याचे भाकित केले. ते ऐकताच एकच गदारोळ माजला आणि त्या एकाच वेळेस सगळ्या गुंतवणुकदारांनी banks कडे पैसे परत मागितले. या सगळ्याला तोंड द्यायची क्षमता नसलेल्या banks (Bear Sterns, आणि Lehman, Meryll Lynch)बुडीत खात्यात गेल्या. परिस्तिथी अधिक चिघळू नये म्हणुन बुडणार्या पहिल्या bank (Bear sterns)ला Federal Bank ने हस्तक्षेप करुन JP Morgan Bank ला घेण्यास भाग पाडले. पण बदल्यात सामन्य लोकांचा पैसा guarentee म्हणुन वेठीस लावला. सामान्य लोकांना या मुळे फसवल्यासारखे वाटले. त्यामुळे दुसरी Bank (Lehman Bros.)लयाला जाताना कुठलाही हस्तक्षेप केला नाही. Meryll Lynch ने स्वतः चा मार्ग काढला आणि तिला Bank of America नी विकत घेतले. अश्या प्रकारे Banking giants समजल्या जाणार्या या ३ महाकाय investment banks महिनाभराच्या आत लयाला गेल्या. शिवाय कर्जा बुडण्याच्या परिस्तिथीत insurance देउ करणार्या companies कडे हजारो-लाखो लोक मोबदला मागण्याची शक्यता खरी ठरली. या कारणास्तव AIG सारखी महाकाय company लयाला जायच्या मार्गाला लागली. AIG जर रस्त्यावर आली तर फक्त US मधले नव्हे तर जगभरातले लाखो लोक रस्त्यवर येतील या भितीने Federal Bank ने पुन्हा हस्तक्षेप केला आणि AIG कडुन ही सारी कर्ज विकत घेतली. या सगळ्या गोंधळामुळे US ने गुंतवणुकदारांचा विश्वास गमावला. US stock market ला उतरती कळा लागली. एकंदर परिस्तिथी इतकी चिघळली आहे की congress नी pass केलेले 700bn चे bill ही फारशी करामत करणार नाही अशी भिती सगळी कडे पसरली आहे. या पुढे काय हे कुणालाच माहिती नाही पण गंमत ही की चलनाची किंमत ठरवण्या पासुन तर कर्जदारांचे चांगले/ वाईट ranking करण्यापर्यंत तर investment banks ची दररोज बदलणारी गुंतवणुकीचे आकडे सांगण्यापर्यंत तर किती लोक कर्ज न देता हात वर करणार याचा अंदाज लावण्या पर्यंत सगळे हवेतले मनोरे. सगळेच अजब. सगळीच माया!ही माया आणि अर्थशास्त्र यात आज न कळण्या इतकाच फरक रहिला आहे. मला यातले फारसे कळते अश्यातला भाग नाही पण काही प्रश्न पडले तर घरच्या माहितगाराची मदत मात्र होते ;)

माझी इंडिया डे परेड

2008-08-10T21:50:00.000-04:00

न्यू जर्सीत रहुनही गेली चार वर्ष मी एकदाही इंडिया डे परेड ला गेले. मी नट नट्यांना पहाण्यात अजिबात उत्सुक नसल्याने तास-दोन तास ताटकळत उभ रहण आणि कुणाचे तरी ओझरते दर्शन घेउन गर्दीतुन वाट काढत ट्राफिक मधे अडकत कसबस घरी पोहचण माझ्या पचनी पडलं नव्हत. पण यावेळेस मात्र मी नुसतीच परेड पहाण्यासाठी गेले नाही तर परेड मधे भागही घेतला. झाले असे की, नोकरी व्यतिरीक्तही काही काम करावे असे मनात आले. मानवी ही संस्था अमेरीकेतील भारतीय उपखंडातील (मुख्यतः भारत,पकिस्तान व बांग्लादेश) पिडीत बायकांसाठी (Domestic Violence) काम करणारी संस्था आहे. चांगल्या कामाची सुरवात करण्यासाठी मी मानवीला निवडले. आणि एक दिवस मानवी कडुन इंडिया डे परेडचे invitation आले. मीही लगेच हो कळवुन टाकले. आजवर मी कुठल्याही परेडमधे भाग न घेतल्याने मला नक्की काय करायचे तेही माहिती नव्हते.इ-मेल ने कळवलेल्या पत्त्यावर मी बरोबर १:२५ ला पोहचले.पाच मिनिटांनी आणि चार जणी तिथे पोहोचल्या. परेड दीडलाच सुरु होणार होती पण ती भारतीय (भारतीयांनी भारतीयांना दिलेली) वेळ असल्याने अर्धा तास पुढे-मागे होणारच. दहा जणींसाठी तयार केलेले boards आम्ही पाच जणींनी धरले. मग मी शक्कल लढवुन एक board पुढुन आणि दुसरा मागुन दिसेल असे धरले. आमची उभी रहायची जागा दोन अवढव्य ट्र्क्स मधे ठरली. दोन्ही ट्र्क्सवरची पार्टी इतक्या उत्साहात होती की आम्ही चालण्यात दिरंगाई केली तर मागच्या ट्रकच्या लक्षात न येउन तो ट्रक आमच्या अंगावर आणायचा अशी भिती मला चाटुन गेली. दोन्ही ट्रक्स वर कानात दडे बसतील एवढ्या मोठयानी गाणी लागली होती.सोसट्याचा वारा असल्याने आणि अमच्या हातात दोन-दोन boards असल्याने आम्हाला boards घेउन चालणे अवघड झाले. आभाळ तर एवढे भरुन आले होते की कुठल्याही क्षणी आकाश फाटुन मुसळधार पाउस पडण्याची लक्षणं दिसत होती. माझ्या कापडी पर्सचा त्या पावसापुढे काहीही टिकाव लागणार नव्हता. माझ्या नवीन फोनचा मला लवकरच निरोप घ्यावा लागणार हेही उघड पणे दिसत होते. एवढ्यात माझ्या हातातील एका board नी board च्या दांडीशी न पटुन रस्त्यावर उडी मारली. सुरवात तर फारच चांगली झाली!तेवढ्यात दोन जणी आणि पोहोचल्या. त्यांनी बोर्ड कसाबसा पुन्हा चिपकवला आणि आमची दांडी यात्रा पुढे गेली. थोड्या थोड्या करता करता आम्ही आता १२ जणी जमलो. मागचा ट्रकवालाही (स्त्री शक्तीला घाबरुन की काय) बरेच अंतर ठेवुन चालवत होता. आता ट्रकवरची गाणी सुखावह वाटत होती, एक प्रकारचा जोश निर्माण करत होती. रस्त्याच्या दोन्ही बाजुला तिरंगा घेतलेले लोक उभे होते. लहान-थोर गाण्यांवर ठेका घेत होते. आमच्यात एक साठीच्या आजीही होत्या.मागच्याच वर्षी भारतातुन आल्या होत्या. त्यांच उत्साह ओथंबुन वहात होता. संस्थेची pamphlets वाटण्याचे काम त्यांच्यावर सोपवले होते आणि त्याही अतिशय उत्साहानी पत्रक वाटत होत्या. त्यांची ना वार्याची तक्रार होती ना पावसाची. एव्हाना पावसाने आमची खैर केली होती पण तो आनंद फार वेळ टिकला नाही. पावसाची रिप रिप आता सुरु झाली होती. मी लगेच बरोबर घेतलेली छत्री उघडायचा प्रयत्न केला पण तिलाही तेव्हाच तुटायचे होते!बाहेर काढल्याने ती ओली झाली. म्हणजे तिला आता आत ठेवायची सोय नाही.अश्याप्रकारे आता वार्याचा मारा सहन करत मला बोर्ड आणि छत्री सांभाळणे आले शिवाय पावसात भिजणेही आलेच. पण एवढे होउनही आजींचा उत्साह मावळत नव्हता.थोडे पुढे गेल्यावर आम्हाला बरेच लोक दिसले. आता खरा 'देसी इलाका' सुरु झाला होता. लोक आम्हला पाण्याच्या आणि juice च्या बाटल्या देत होते (वास्तविक आम्ही तीन-चार कि.मी च चाललो असु). माझ्या एका हातात बोर्ड आणि दुसर्या हातात मोडकी छत्री असल्याने कितीही तहान लगली असली तरी पाण्याची बाटली घेणे शक्य नव्हते. काही लोक आम्हाला क़ेळी पण देत होते. ही सगळी तयारी रणरण उन्हात नक्की कामी आली असती. पण पाउस पडला म्हणुन त्याची किंमत कुठेही कमी होत नाही. लोकांचा आणि मुख्यतः आजींचा उत्साह पहुन मग मलाही जोश आला. मागच्या ट्रकवाल्यांसोबत मग मीही 'भारत माता की जय' आणि 'वंदे मातरम्' चे नारे द्यायला सुरवात केली. माझ पाहुन आजी ही नार्यांमधे सामील झाल्या आणि हळू हळू आमचा पूर्ण ग्रुप नारे द्यायला लागला. आमचे boards वाचुन आम्हाला समर्थन देण्या करता बरेच लोक टाळ्या वाजवु लागले. काही लोक संस्थेचे cards मागु लागले. आमच्यात इतका उत्साह संचारला की आकाश चांगलेच गळू लागले हे देखील आम्हला कळले नाही.अखेरीस परेड संपली.अचानक माझ्या फोनची मल अठवण झाली. फोनला काहीही झाले नव्हते. मधे फोनचा मला विसर पडला हे फारच बरे झाले. कितीतरी वर्षांनी मी पावसात भिजण्याचा मनमुराद आनंद लुटला होता. परेड फक्त नट-नट्यांना पहाण्यासाठी नसते हेही लक्षात आले होते.शिवाय माझ्या आसपास लोक किती विविध प्रकारची काम करतात हेही लक्षात आले. तिथे निर्वासीत कश्मिरींचा ग्रुप आला होता, गुजरात आणि बंगलोर मधील स्फोटात मेलेल्या लोकांसाठी प्रार्थना करणारा ग्रुप आला होता, हिंदी भाषेचा प्रचार करणार ग्रुप आला होता. अश्या अनेक धार्मिक आणि सामजिक संस्थांचे प्रतिनिधी तिथे आले होते. या संस्थांना वहुन घेणारे लोक पहिल्यांदाच मला दिसत होते.

माझी पहिली-वहिली परेड अशी अविस्मर्णीय ठरली!

सिनेमा आणि माझे (गैर) समज

2008-06-17T19:49:00.001-04:00

माझे सिनेमा संस्कार माझ्या ताईने माझ्यावर घडवले. तीला सिनेमाचे भलतेच वेड. तीचा अभ्यास रेडीयोच्या संगतीत चाले.आमच्या घरातील रेडीयोवर जाळी न चढु देण्याची जबाबदारीच जणु तीच्यावर होती. तसे माझे आई-वडीलही सिनेमा संगीत प्रेमी.रेडियोचा वापर ते फक्त कोणतं गाणं गावं हा clue घेण्यापुरता करत. अर्थात हे फक्त जुन्या गाण्या पर्यंतच मर्यादीत असे. पण त्यामुळे झाले काय की आमच्या ताईला जुने काय आणि नवे काय सगळे सिनीमे आणि सगळी गाणी पाठ. कुठले गाणे कुठल्या सिनेमातले किंवा कुठला नट-नटी कुठल्या सिनेमात अशी दोन गटांमधे पैज लागली की ताईचा गट हमखास जिंकत. त्यावेळेस google/internet available नसल्याने आमची ताई हिंदी सिनेमाच्या encyclopedia चे काम करी.तर ताई करते म्हणुन मी करणार असे माझे दिवस येताच माझी सिनेमा ओळख सुरु झाली. पण आजही मी ताई किंवा आई-बाबांच्या नखाचीही बरोबरी करु शकले नाही.पण या सगळया भानगडीत सिनेमामुळे माझे जे समज-गैरसमज निर्माण झाले ते आजही फारसे बदलले नहित.उदहरणार्थ, बरेली या गावाचा मुख्य धंदा चोरी असावा आणि संध्याकाळी थकुन-भागुन आलेले चोर बरेलीच्या बाजारात मन रमवत असावे असे माझे ठाम मत झाले.कोल्हापुरच्या मुली भलत्याच street smart असतात आणि भल्याभल्यांना पाणी पाजतात अशी एक image तयार झाली आहे.सातारा हे गाव मुली-बाळींसाठी अतिशय वाईट असल्याने एकट्य मुलीने (अपवाद कोल्हापुरच्या मुली)चुकुनही तिकडची वाट धरु नये असही बर्याच समजांपैकी एक समज.कही नावांभोवतीही चित्रपट स्रुष्टीने एक वलय निर्माण केले आहे. विजय हे नाव एक्दम दमदार वाटतं. लाईफबॉयची जहीरात करणारा किंवा वज्रदंती वापरुन अक्रोड फोडणार्याचे नाव विजय असावे. तर प्रेम किंव्वा राज हे नाव उच्चारताच एखादा पुचाट देवानंदच्या अंगयष्टीचा माणुस डोळ्यापुढे येतो.रामुकाका किंवा दिनुचाचा म्हणजे खांद्यावर पंचा घेतलेला A.K. हंगल सारखा माणुस डोळ्यापुढे येतो.रामुकाका किंवा दिनुचाचा हे पात्र प्रेम नावाच्या पात्रा भोवती किंव्वा एखाद्या भूत बंगल्यात कंदील घेवुन करकरता दरवाजा उघडतानाच शोभुन दिसत. अश्या प्रसंगी त्यन्चे कौतुकाचे भाव किंवा डोळ्यातील भकास भाव scene मधे भलतीच जान आणतात.Jimmy, Rocky, Anthony, सुर्या, देवा अशी पात्र पैदाईशी अनाथ आणि ज़ुल्मों के शिकार असतात.शिवाय गोगा, पाशा, ठकराल, शाकाल या नावांशिवाय तर सिनेमाच अधुरा.काही नावं अशी असतात की अशी नाव असलेल्या लोकांना काही अस्तिवच नसतं पण त्यांच्या मुली सिनेमाच्या heroin असल्याने त्याना सिनेस्रुष्टीत उदंड आयष्य आहे. जस की मुनिमजी, मुंशीजी, दिवाणजी, Mr.रस्तोगी,Mr.सक्सेना,Mr.देसाई इत्यादी.आता english किंवा hinglish सिनेमात थोड्याफार फरकानी ही नावं बदलतील पण categories मात्र अश्याच असतील.माझे हे समज ताईच्या समजांशी मिळते जुळते न्सतील पण एक मात्र नक्की की या सिनेमामुळे आम्ही दोघींनी गमती मात्र फार केल्या. ताईचे वाढते वेड पहुन आणि माझाही त्यातला सहभाग पाहुन बाबांनी आमच्यासाठी Philips चा double door stero आणला. झालं....आमच्या गाणी tape करण्याच्या सत्रांना सुमारच राहिला नाही.आमच्या कचाट्यातुन 'पु.ल पेटी' सुद्धा सुटली नाही. हळहळण्या व्यतिरीक्त बाबांपुढे कुठला ही उपाय रहिला नाही.त्यात भर म्हणुन माझी आत्ते बहीण अम्हाला सामिल झाली. आत्या कडच्या 'मुंगी उडाली आकाशी' वर आता धडकन ची गाणी वाजायला लागली.दोन्ही घरे बेजार झाली. ताईचे लग्न झाल्यावर सत्र थंडावले आणि लोकांच्या जीवात थोडा जीव आला!अजुनही CD वर गाणी burn करताना 'पु.ल पेटी'आणि 'मुंगी उडाली आकाशी'ची आठवण आल्याशिवाय रहात नाही आणि माझी हसुन पुरेवाट होते. आमच्या stero मुळे खुपच धमाल उडाली होती!

उन्हाळा

2008-05-27T20:54:00.000-04:00

उन्हाळ्याच्या दिवसात न्हाणी आटोपली की आमची आजी गर्द पेरुच्या सावलीतुन पडणार्या कवडशात उन्हे खात बसे. आराम खुर्चीत एका हातात पुस्तक घेउन डुलक्या मारीत बसलेली आजी आणि तिच्या अवतीभोवती खेळत असलेली आम्ही नातवंड हे द्रुष्य सगळ्यांनाच परीचयाचे असे. कधी कुणी आजीला हलकेच उठवले की तिचे तोंडाला पदर लावुन हसणे ठरलेले असे. जेवणाची वेळ होताच डाळीच्या डब्यात पिकवण्यासाठी ठेवलेले आंबे बाहेर निघत. आम्हा कच्च्या बच्च्यां कडे ते माचवण्याचे काम येई तर कुणीतरी वडीलधारी रस काढण्याचे काम करी. उरलेल्या कोय आणि सालांचे वाटप आजी किंवा आजोबा करीत असे. कोय आणि सालांमधे कुठेही रस उरु नये याची काळजी आम्ही पुरेपुर घेत असु. तो सारा ढीग मग गायीपुढे टाकल्यात जात असे. पंगत सुरु होताच जेवण न करता खिदळत बसण्याचा आणि हात वाळवत बसण्याचा सार्या बच्चा कंपनीचा उद्योग चालत असे. त्यांना जेवायला लावण्याचे आजीला एक मोठेच काम होई. पण आजोबांची एकच हाक ऐकता वेड्यातले वेडे नातवंड मुकाट्याने जेवु लागत आणि पंगत अश्या तर्हेने वेळेवारी उठे. सगळ्यांची जेवणं आटोपताच बाहेर्च्या खोलीच्या साफसफाईचा आणि कुलरमधे पाणी भरण्याचा कार्यक्रम होत असे. कुलरचे पाते अश्या तर्हेनी फिरायचे की एका विशिष्ठ कोपर्यातच वारं लागत असे. त्या कोपर्यात झोपण्यासाठी एकच झुंबड उडत असे. मग रुसवे फुगवे होत दुपारची झोप आटोपायची. चार च्या सुमारास सातुचे पीठ खाण्याचा कार्यक्रम होई. उन्हे उतरताच पाळण्याभोवती मोठ्यांची सभा भरे. गप्पा, थट्टा - मस्करीला उत येत असे. आम्ही आजुबाजुला असल्यास बाबा आणि काका लोक आम्हाला त्यांच्या लहानपणीच्या गमती ऐकवत. आमच्या सुगीच्या दिवसांना तर सुमारच नसे. फिरायला गेलेले आजोबा chocolate च्या पुड्याशिवाय परतत नसत आणि आजी आम्हा नातवंडांना रसवंतीत घेउन जात असे. आमच्यातल्या मोठ्यांपैकी कुणाला तरी गच्चीत पाणी टाकावं लागत असे. रात्रीची जेवणं आटोपली की पत्त्यांचे २ जोड घेउन सत्ती लावणी चा डाव रंगे. ज्यांना खेळायचे नसेल त्यांच्यावर गच्चीत गाद्या घालण्याची जबाबदारी येई. सगळे झोपले की लगेच अंगावर पावसाचे दोन चार थेंब पडले पाहिजे असा जणु नियमच होता। आजोबा आणि बाबा लगेच गाद्या गुंडाळायची घाई करत। पण वाहुन गेलो तरी उठणार नाही अश्या निग्रहानी झोपलेल्या मंडळींची संख्या जास्ती असल्याने त्यांचा निरुपाय होत असे।
अश्या रीतीने उन्हाळ्याची सुट्टी कधी संपायची हे आम्हाला कळतही नसे। आता आजी-आजोबा नाहीत पण त्या आठवणी रसवंतीतील हातमशीनीला लागलेल्या घुंगरांचे आवाज जागे करतात. अजुनही गच्चीवर पाणी टाकतानाचा थंड-गरम अनुभव जसाच्यातसा आठवतो.

पलिकडचे जग

2008-04-06T22:42:00.000-04:00

कुणीतरी खोलीत असावं अशी जाणीव मला सतत होत होती. अचानक डोक्यावरचा ट्युब लाईट अपशकुनी पापणी सारखा फडफडायला लागला. डॉक्टरांची विसीट आत्ताच होउन गेल्याने या अपरात्री bell वाजवुनही कुणी फिरकणार नव्हते. तरी मी हजार वेळेला सांगितले की रात्री दिवे बंदच ठेवा पण ऐकतय कोण! म्हणे hospital ची policy आहे.मरो मेली ती policy. आपल्याला तरी इथे रहायचय किती दिवस. कशाला कटकट करावी.आणि असो मेलं इथे कुणी खोलीत, माझ्याकडे कुथे आहे लुबाडायला खजिना!
पण आता मात्र या लुकलुकणार्या दिव्याचा त्रास होतो आहे. कधी मिट्ट काळोख कधी डोळे दिपवणारा उजेड. अरे का छळताय आजारयाला.बापरे! या लख्ख उजेडानी मी आंधळी झाले की काय? हे काय होतय? अरे कुणी आहे का? मी बोललेलं मलाच ऐकू येत नाहीया. हरे देवा!मी बहीरी झाले की मूकी?आत्ताच डॉक्टर सांगून गेले की आता बरीच सुधारणा आहे आणि आता हे भलतंच काय! माझ्या आयुष्याचा हा शेवट होणार? ते मघाशी जे मला खोलीत कुणीतरी असल्या सारख वाटत होतं तो माझा काळ माझं आयुष्य लुबाडायला आला आहे? आता मला हलकं हलकं वाटतय. कथा-कदंबर्यांमधे वाचलेल्या मरणार्या माणसोबत घडणार्या गोष्टी आता माझ्या सोबत घडताहेत. मी मरणार! संपलं सगळं! आता होइल पाप-पुण्याचा हिशोब त्या चित्रगुप्ता कडे. काय लिहीले आहे प्रारब्धात आता त्या सर्वशक्तिमानालाच ठाऊक.
अगदी कादंबरीत वर्णन केल्या प्रमाणे मला अनिर्बंध वाटतय.पण आजवर मेल्यानंतर पापात्मे अथवा पुण्यातमे दूरुन त्यांच्या आप्तेष्टांकडे पाहतात अश्या कथा माझ्या वाचण्यात आल्या होत्या. आंधळा, मूका आणि बहिरा अश्या दयनीय आत्म्याबद्दल वाचण्यात आले नव्हते. आत्म्यांच्या राज्यात मी नवा record बनवणार असं दिसतंय. चला जिवंतपणी नाही तर मेल्यावरच का होइना काहीतरी वेगळं केलं म्हणायचं! किंवा स्वर्ग/ नरकाकडे जाणारा गुप्त रस्ता कळु नये म्हणुन यमराजानी ही खबरदारी घेतली असावी. काय सांगता, जिथे प्रारब्ध लिहिले अहे तिथे पोहोचल्यावर सगळे इंद्रीय first class काम करायलाही लागतील. तसे झाले तर बरच होइल. Hospital मधे पलंगावर पडुन पडुन अंग दुखायला लगले होते.चला आता पाप पुण्याच्या हिशोबाला तयार होउया. आपलाही नंबर लवकरच लागेल.
अरे! माझा आकार वाढतो आहे की मी अतिसूक्षम झालेय? काळाचे, आकाराचे काही भानच उरले नाही.किती वेळ झाला मला इथे येउन? कोण घेउन आलंय मला? इथली system काय आहे तेच कळत नाही. हे असच चालू राहिलं ना तर मला काही वेळानी मी कोण हेही आठवणार नाही. कोण बरे मी? कुठुन आले? कोण आहे माझ्या मागे रडणारं? काय आहे माझ्यावाचु नडणारं? मला खरंच कही अठवत नाही.सध्या माझ्याजवळ आहे एक विशालतेचा आभास.अनंतातील शाश्वतीची सोबत. मी त्याचा एक भाग आहे. अगदी निर्गुण निराकार. कुणाचेही हाल बघायला मला डोळे नाहीत, कुणाचीही आर्त हाक माझ्या कानावर पडत नाही, कुठेही मी माझा निर्णय बोलत नाही. मला खेचुन आणणारी, मला दिशा देणारी एकच शक्ति आहे. कर्मं!कर्मातच ती ताकद आहे जी मला चांगले-वाईट दोष जोडेल. मला ब्रह्म ठरविण्याची अथवा शिव ठरविण्याची कुवत फक्त कर्मातच आहे. मुळात मी निर्गुण. मी ब्रह्मही, मीच संहारक शिवही आणि मी दोन्ही नाही. मीच रणरणतं वैराण वाळवंट आणि मीच गंगेचं पात्र, मीच एखाद्याचे नशीब आणि मीच एखाद्याचे दुर्भाग्य. अहो वळवाल तशी वळिन मी. पण वाहिन मात्र माझ्या गतीने. समय से पहिले कुछ नही मिलता. पण तुमचे नशीब तुमचे कर्म आहे.
माझ्या कर्माची फळं तर मी कधीच भोगलीत. स्वर्ग - नरक सबकुछ झुठ! तो जो तुमचा आकारा-विकारांचा देश आहे ना, अहो, तेच तर आहे स्वर्ग आणि नरक! हे इंद्रीयांचे चोचले इथे नाही. इथे आहे फक्त माझ्या वाहण्याचा आवाज.माझं वाहणं हेच तेवढं शाश्वत.
काय म्हणता, पुनर्जन्म आहे का? या आंधळेपणाला, मूकपणाला आणि शांततेला घाबरला नाहीत, या सततच्या वाहण्याला कंटाळला नाहीत तर पुनर्जन्म नाही. अन्यथा हे बळ येईतो आहेच पुन्हा तो जन्म.
मी मात्र रमलेय ईथेच. ईथे माझ्याशिवाय कुणीही नाही!

आवडत्या कवितांचा संग्रह

2008-03-15T21:02:00.000-04:00

आश्चर्यठाऊक असणं आणि ठाऊक नसणं यांच्याखेरीज आणखी एक असतं ठाऊक असूनही ठाऊक नसणं
फांदीवर कुठे आहे लपलेला गाणं गाणारा पक्षी, वाट पाहणा-या डोळ्यांसारखं वेलीवरचं फूल नेमकं जरी तुम्हाला ठाऊक असलं तरीही ते ठाऊक नाही मुळीच असं समजून शोधायचं असतं : फूलाला आणि पक्ष्याला हवा असतो तुम्ही शोध घेतलेला !
आणि जेव्हा शोध लागल्याचं आश्चर्य व्यक्त करता तुम्ही अचानक कवितेची नवी ओळ सुचल्यागत तेव्हा हे प्रथमच नव्याने अनुभवल्याचा साक्षात्कार तुम्हाला कसा होतो हे मात्र तुम्हाला कळूनही कळत नाही...
मंगेश पाडगावकर

सब घोडे बारा टक्के

जितकी डोकी तितकी मते;
जितकी शिते तितकी भूते;
कोणी मवाळ कोणी जहाल;
कोणी लठ्ठ कोणी मठ्ठ;
कोणी ढीले कोणी घट्ट;
कोणी कच्चे कोणी पक्के;
सब घोडे बारा टक्के!

गोड गोड जुन्या थापा;
(तुम्ही पेरा तुम्ही कापा)
जुन्या आशा नवा चंग;
जुनी स्वप्ने नवा भंग;
तुम्ही तरी काय करणार?
आम्ही तरी काय करणार?
त्याच त्याच खड्ड्या मधे
पुन्हा पुन्हा तोच पाय.
जुना माल नवे शिक्के
सब घोडे बारा टक्के!

जिकडे सत्ता तिकडे पोळी;
जिकदे सत्य तिकडे गोळी;
(जिकडे टक्के तिकडे टोळी)
ज्याचा पैसा त्यची सत्ता;
पुन्हा पुन्हा हाच कित्ता;
पुन्हा पुन्हा जुनाच स्वार;
मंद घोडा जुना स्वार;
याच्या लत्ता त्याचे बुक्के
सब घोडे बारा टक्के!

सब घोडे! चंदी कमी;
कोण देईल त्यांची हमी?
डोक्यावरती छप्पर तरी
कोण देईल माझा हरी?
कोणी तरी देईन म्हणा;
मीच फसविन माझ्या मना!
भुकेपेक्षा भ्रम बरा;
कोण खोटा कोण खरा?
कोणी तिर्र्या कोणी छक्के.
सब घोडे बारा टक्के!

-विं.दा

तहानलेल्या क्षितिजानं ओंजळभर
पाणी मागितले तेव्हा
समुद्र ओशाळला
आजवर त्याला फक्त
समर्पण स्वीकारण्याचीच
सवय होती

- संजीवनी बोकिल

सगळंच काही लिहिता येत नही कगदावर;
पण न लिहिलेलंही वाचता येतं तुलाच!
सगळंच काही बोलता येत नाही शब्दांत;
पण अशब्दातलं सगळं समजतं तुलाच!
सगळेच अश्रु काही डोळ्यातुन ओघळत नाही;
पण न ओघळणारे दिसतात तुलाच!
असाच विश्वास ठेवते, वेळी अवेळी हाक मारते,
तुझ्या कानी ती जाणार नाही ही काळजी घेते,
अन ओ दिली नाहीस म्हणुन दोषी ठरवते
तेही तुलाच!

-पद्मा गोळे

माझ्या बेसावध खिडकीतून
येते उतरून
हळुच उन्हाचे भित्रे मांजर....

काचेच्या गालांना करुनी
शेपटीच्या मिस्किल टोकाने
हळुच गुदगुल्या....
गुबगुबीत पंजात आपुल्या
नखे लपवूनी
पडून राहते
सुस्तपणाने मिटून डोळे....

.... अन दाराच्या
झुलणार्‍या पडद्याची छाया
विणू लागते त्याच्यावरती
झिरझिरीत जाळीचे चेटूक....

-मंगेश पाडगांवकर

मैत्रीचे मी कोनेकोपरे धुंडाळून पाहिलेघट्ट नाती पुन्हा पुन्हा चाचपतच राहिले
मनात मने गुंफताना भरून आला जीववाटले आता दुराव्याची ओलांडली मी शीव
प्रत्येक भेटीत पण पुन्हा नवा परिचयपुन्हा पुन्हा संदिग्धता आणि नवे भय
गहनगूढ अंधारवाटा पाताळविहिरी खोलक्वचित कुठे तळाशी चुळकाभर ओल
स्पर्शातून जाणवणारे काही स्पर्शातीतसूर तेच तरी सुद्धा उमगत नाही गीत
रेशीमगाठी काचणा-या, चरत जाणारे व्रणनिकराच्या अंतीम क्षणी निमूट होणारे मन
-Shanta शेलके

खुणा
किती अलगद पाऊल टाकत आलेतरीही उठल्या खुणापाहिन पुसाया, होतील ठळकचआणि बोलक्या पुन्हा!

-पद्मा गोळे

मन मनास उमगत नाही आधार कसा शोधावा

स्वप्नातील पदर धुक्याचा हातास कसा लागावा

मन थेंबांचे आकाश लाटांनी सावरलेले मन ऩक्षत्रांचे रान अवकाशी अवतरलेले

मन रानभूल मन चकवा मन काळोखाची गुंफ़ा

मन तेजाचे राऊळ मन सॆतानाचा हात मन देवाचे पाऊल

दुबळ्या गळक्या झोळीत हा सूर्य कसा झेलावा

चेहरा मोहरा याचा कधी कुणी पाहिला नाही धनी अस्तित्वाचा तरीही याच्याविण दुसरा नाही

या अनोळ्खी नात्याचा कुणी कसा भरवसा द्यावा

सुधीर मोघे

Rollercoaster...!

2008-03-12T12:37:00.000-04:00

वर खाली उलट पालट करत शेवटी पहिल्या rollercoster ची सवारी संपली. डोक नुसत भणभणत होत.नको अस्तनाही पुढच्या सवारीसाठी स्वतः ला तयार करणे भाग होते :( कुणीही चिथावले की तबडतोब त्याला उत्तर देण्यासाठी धावुन जायच्या स्वभावा मुळे पटवर्धन ground मधे लागणार्या प्रदर्शनातील आकाश पाळण््यालाही घाबरणार्या माझ्यावर rollercoaster's' वर बसायची वेळ आली. खाली डोके आणि खालीच पाय अश्या परीस्थितीत, कधी धरणी कधी आकाशाचे दर्शन घडवत पहिली फेरी पुर्ण झाली. 'ये अपने बस की बात नही' हे लक्शात येउनही 'जो वादा कीया वो निभाना पडेगा' या नियमानुसार मला उरलेल्या rollercoaster वर बसणे भाग पडले.शेवटी डोक कुठे आणि पाय कुठे हे ओळखण्यच्याही परीस्थितित मी नव्हते.

आज त्या गोष्टी चा विचार केला की हसायला येत.गम्मत म्हणुन Ride वर suprise cameras लपवले होते. ते photos आजही अठवले की हसुन पुरेवाट होते. सार्यान्च्या हसर्या चेहर्यान्मधे माझाच चेहरा तेवढा पोटात कळ आल्या सारखा दिसत होता. तेव्हा त्या photo ची लाज वाटली म्हणुन photo घ्यायचा टाळला. आज वाटत घेतला असता तर बर झाल असत.गम्मत या गोष्टीची वाटते की बरेचदा मला पुढचे दिसायचे. आता मी खाली जाणार, आता sharp turn येणार. पण सगळे माहिती असुनही पोटात खड्डा पडायचे चुकायचे नाही! आयुष्याचीही अशीच गम्मत असते नाही? बर्याच सुख-दुःखान्चा परिचय आपल्यला अधीच झालेला असतो बर्याचश्या क्श्णान्चे आपलया आयुष्यात येणे अपेक्शित असते। तरीही त्या क्शणाच्या अनुभवातील रोमान्च किव्वा पीडा कमी होत नाही.आयुष्याचा हा प्रवास बराचसा परीचित बराचसा अपरीचित; डोक भणभणवणारा; दररोज नव्या rollercoaster ची सवारी घडवणारा। सरतेशेवटी या प्रवासाकडे वळुन बघत हसणे महत्वाचे.

Movie Review: Bhool bhulaiyan

2007-10-29T14:29:00.000-04:00

This is another mediocre movie from Priyadarshan. The film looks as promising as its sneak peeks and trailers in first half but the plot just fumbles in the second half. Once the mystery is solved, the remaining movie looks like wastage of reels (It happens very earliy in the movie).
Akshay kumar (Aditya Shrivastav) is very predictable through out the movie. Amisha Patel(Radha) has acted as expected (I doubt if anybody expects a good performance from her). Priyadarshan has done a single sensible thing by not giving her much footage in the film. Vidya Balan (Avani) is lackluster and Shiney Ahuja (Siddhartha) is non-existent. Although Paresh Rawal (Batuk Shankar) is very stereotype, he is the only one who makes you laugh in the first half. Rasika Joshi (Janaki - Batuk's wife) is hilarious in one particular scene. Rajpal Yadav (Chhote Pandit) has nothing new to offer in this movie. Apart from a few laughter, movie goes on without invoking any emotions. I will categorize the movie as B grade comedy. Its anything but a thriller. I will bite my tongue twice before calling it a drama.
Story revolves around a cursed property that belongs to the Royal estate. As caretaker of the cursed 'Mahal', Batukshankar arranges for renovation of old property and also arranges an extra income from the expense of renovation. Royal heir Siddhartha returns from US to his town along with his wife, Avani, on a project to build a dam ( He is not once shown on the site of dam neither in the office! All he does is sit in front of his laptop and play with its keyboard.) Siddharth's marriage comes as a disppointment for Uncle and his adopted daughter, Radha. Radha is now heart broken but faces the reality bravely (Yawn!). Despite uncle's warnings Siddharth and his wife decide to stay in the cursed palace.
Story behind the curse goes like this. Old Maharaja is in love with young performer (Manjulika), but Manjulika is in love with another perfomer (Shashidhar). Majulika and Shashidhar plan to run away and start a life together. Maharaja come to know about the plan and beheads Shashidhar before Manjulika. He imprisons Manjulika. Heart broken Manjulika commits sucide but vows to take revenge and kill the maharaja on Durgashtami. Terrified Maharaja performs Yagya and locks the entire floor by 'Bhairon ka Dhaga'. Since then the palace is considered as cursed.
Avani, being a foreign educated 'mem', ridicules the idea of haunted palace and decides to unlock the floor. Locksmith who makes the duplicate key of the floor dies on the very same day. Uncle fears of 'unhonee' and warns Siddharth again and finally decides to stay with the couple in the haunted palace. Uncle's whole family moves in the palace and weird things start to(Ghungroo ki awaz, mujara songs in midnight, woman's voice in Bengali etc. etc.) happen. Siddharth suspects Radha. Everybody, except Uncle, is convinced that Radha is mentally ill and she is behind all the weird things. Siddharth ask his friend, Aditya, to help. Aditya is a renowned Pyschiatrist. He plays a detective and finds out that Avani has multiple personality disorder. She is acting as Manjulika and she could murder Siddharth.
Here is story behind Avani's illness. Her parents leave her with her dadima to find opportunities in US. They then come back to take Avani to US. Avani, who is emotionally attached to her dadi, doesn't want to go, but her parents take her forcefully. Meanwhile, dadima dies and that causes mental trauma to Avani (Oh god, gimme a break!!!).
Now I suppose, this personality disorder gives the patient immense power of lifting a very heavy double bed with a single hand, as well. Avani with her super powers literally single handedly lifts a heavy bed! (bhagwan uthaa ley iss script writer ko).
Aditya takes help of a baba (Vikram Gokhale. Now a days, he plays any type of role in any type of movie. After all, liquor is becoming veryexpensive. He must have some extra income to satiate his enormous beer belly!). Baba performs yagya on Durgashtami. Baba promises Majulika that he will help to take revenge on Maharaja but asks in turn to leave Avani alone. Manjulika accepts the deal. Brilliant Aditya arranges Siddharth's dummy and Manjulika beheads the dummy with a sword (Bhagwan ab mujhe bhi uthaahi ley). After hypnotism, Aditya helps Avani to forget about whatever has happened and treats her illness completely.
Now why do you need a professional to write such crap story? Anybody could write something better than this.
Anyways, for online 'muft' film it was okay. I pity them who paid hard earned money to watch this movie. Its a bhool bhulaiyan for people who watched the movie expecting some entertainment but found no crux.

Everything is relative.

2007-09-26T14:53:00.001-04:00

For some people, being right is the ultimate goal of their life. To me their whole life becomes a paradox. Look in the mirror and right becomes left! Live a life of bat and night will be full of light. One one hand, A romantic poet always looks at horizon as dream land where the two entities from different worlds can live together forever. On the other, a scientist can think of horizon as a perfect example of asymptote. What is it really, then? Its both at the same time!
If such is the case, should anybody be in the position to distinguish right from wrong? Should the life of person who lives by his beliefs and principles be shattered?
To avoid chaos that will be created due this right becoming wrong, dark becoming bright we as a society defined set of rules and called them laws. We, the Indians, are proud of our ancient wisdom, our philosophy and our religious literature that precisely tell us the way of living. In fact Hinduism is considered as way of life. Is it too safe to consider that the oldest civilization has witnessed all lifestyles, hence, the path defined in Hindu literature is the truest path? And if I strongly believe that every word in the literature is hundreds and thousands of years of research and hence must have some scientific basis, aren't people with different faiths and beliefs entitled to think the same? And if so, why an entire society with different beliefs become a threat to society if he lives what he believes? Remember that hundreds and thousands of years of assumption about earth's shape was entirely wrong, assumption of Catholic church about earth being center of universe was wrong. There will always be an Aristotle to build fundamentals but there will always be a Galileo to contradict them. There will always be a Newton but there will always be an Edison to prove the theories otherwise.
My point here is everybody is entitled to his own belief. Do not expect people to change their beliefs overnight.
Its not pointed towards anybody. Just came to my mind. Life is a paradox!

British Rule: Boon or bane?

2007-07-05T15:59:00.000-04:00

I am sure, every single person in post independence era must have thought over this topic at least once in his lifetime. I can argue in both ways. But my honest opinion is British rule was a boon for Indians. I won’t disagree if any body says that they plundered us of our wealth, they destroyed our ancient education system, they changed our life style, they divided us on religion and caste basis, and they changed our map; divided our country in three pieces. The harm they have done is irreparable. The partition they caused killed millions of people. We can still feel the after effects of partition, Kashmir mess still unresolved, and this is all because of the British diplomacy who thought nothing of the demography of nation before carving out two separate countries.
List the names of powerful rulers of India before British. Names come to my mind are Nizam Shah, Adil Shah and Qutub Shah. Condition of non-mulsim leadership in India was so pathetic that during the Sepoy Mutiny all non-mulsims (Brahman, Marathas, Rajput, Bengalis etc) accepted Bhadur Zafar Shah as the ruler of India. I am very happy that Sikhs and Punjabis did not support the mutiny. I cannot imagine ‘shining’ India under muslim leadership.
Apart from being biggest plunderer of Hindu wealth and biggest destroyer of Hindu religion, its the pattern in the growth of countries lead by mulsims which bothers me a lot. Its anything but a growth. Its downfall of muslim countries which gives sense of relief and makes me think that British has made biggest favor to India by helping her to get rid of muslim leaders. They are no more conquerors anymore but are minorities in India. Its not muslims that I hate. I hate Islam. Any person with even a little knowledge of human history knows that reasoning power of humans makes us superior than any other kind in the world. If Earth is only planet with life, it makes us the only superior kind in entire universe. Continuous change is the key of our evolution. These very things are denied in Islam. No word can be changed in Koran. No amendment is acceptable in rules that are formed in 6th century. Imagine if nothing had changed in apes. Would we be here? Imagine no change in Gods creation, not a single change in DNA strands, not a single change in environment, no extinction of Dinosaurs, for that matter no big bang (I believe in Big Bang theory). Nature is full of changes; it is full of varieties. Change in season, changes in continents, extinction of species, evolution of species, life and death and many more things. And here is a religion that denies a single change in life style, that rejects right of a follower to question or to suspect, because nothing could be change, even for sake of proving its own point of view. There is no space for existence of other kinds. No change means no progress. Stagnated minds and bodies can’t do anything good for society. I cannot see any nation progressing forward with even tiniest faith in this kind of religion. No nation that believes in stagnation can survive for longer period. Time will soon decide faith of such nation. Thankfully my homeland will not be in that list. I thank British for helping us getting rid of muslim conquerors.

Yunan o Misr, Roma sab mit gaye jahan se.
Phir bhi magar hai baki, namo nishan hamara.
Kuchh baat hai ki hasti mitati nahin hamari ,
Sadiyon raha hai dushman, daur-e-zaman hamara.

ये दौलतभी ले लो ये शोहरतभी ले लो

2007-05-21T15:58:00.000-04:00

ये दौलतभी ले लो ये शोहरतभी ले लो, भले छीन लो मुझसे मेरी जवानी. मगर मुझको लौटा दो बचपन का सावन, वो कागज की कश्ती वो बारीश का पानी....
आठवते का ही जगजीत सिहच्या आवाजातली गज़ल? ही गज़ल ऐकल्यावर मला माझे बालपण आठवतं आणि वाटतं खरच मिळेल का मला माझं बालपण परत जगायला? मिळेल का पुन्हा बाल्पणीचे खेळ खेळायला? भेटतील का माझे सवंगडी परत? पतंग, लंगडी, लगोरी आणि िकतीतरी खेळ...पावसात कागदाच्या होड्या सोडणं, त्याचा कंटाळा आला की नकळत कोणाची तरी चप्पल पाण्यात सोडणं,पाऊस पडल्यावर धावतपळत घरात जाणं आणि पाऊस झाल्यावर झाडावर बसुन झाडाखालुन येणार्या जाणार्याला भिजवत स्वतः ही भिजणं.ते अप्रतीम िदवस आजही मोत्याप्रमाणे जप्ले आहेतआजही त्या कळ्यांचा सुगन्ध तेवढाच सुखावणारा आहे.अजुनही आठवते ऊन्हात जाताना रागवणारी आई. अजुनही आठवतं ऊन उतरल्यचया आनंदात अनवाणी पायाने धावत जाणं, ऊन्हाळ्यातील संध्याकाळी रस्त्यावरील कोळसा चुकवत सायकल चालवणं,प्रत्येक संध्याकाळी फाटक्या टायरची रेस लावणं, कुणाला कुठे साप किंवा खेकडा दिसला की सगळ्या कंपुनी धावत जाणं आणि आपण किती आणि कुठे असे साप पाहिले याची गिनती करणं. बसची वाट पहात कंच्यांचे अनेक डाव रंगायचे, अनेकदा चिडायचे आणि पुन्हा पुन्हा खेळायचे.आजुनही तशीच कळ उठते काळजात जशी शहरात आल्यावर कंचे फेकताना उठली होती.घराच्या भोवती चारही दिशांना कंचे फेकले होते.अजुनही आठवतो शहरातील शाळेतला पहिला दिवस, वर्गात जागा नस्लयाने नवीन विद्यार्थ्यांना पाहुन उठ्लेल्या कपाळावरच्या आठ्या आणि जागा नसतानाही जवळ बसवणारी मैत्रिण (नंतर कळले की तिच्या ड्ोक्यात भरपुर पीक असल्याने कुणी तिच्य शेजारी बसाय्चे नाही.मी शिताफिने करुन घेतलेली स्वतःची सुटकाही आठवते.)नवीन शाळा, नवीन खोड्या, नवे अनुभव.आठवतं मला प्रत्येक शिक्शकानी घेत्लेले माझेे नाव, मला दिलेल्या ताकिदी आणि 'पुन्हा असे वागणार नाही' हे माझ्या कडुन घेतलेले वचन.वाटतं सगळं पुन्हा यावं. पण पुन्हा येणार कसं? पुन्हा ते खेळ येणार कसे जेव्हा vidoe games चा जमाना आहे, जेव्हा boy friend आणि Parties चे चलन आहे? कोण म्हणतं भारत मागासलेला आहे? इथेही dating आणि fashion ची प्रथा आहे. Parties मधे दारु अाम्हालाही नवीन नाही, दारु पिऊन भान हरपणे आम्हालाही गैर नाही.कर्जामुळे मरणारे शेतकरी, हुंड्यामुळे जळणार्या मुली...छे छे! ते अमचे बांधव नाही.केस रंगवणारे आणि आधुनिक पोषाख घातलेले Americanized Indians आज आमचे idols आहेत.

India-Pakistan Reunification

2007-04-20T16:45:00.000-04:00

I came across a very optimistic thought of reunification of India and Pakistan in one article. The author was thrilled about the idea of reunification and proposed some ideas to achieve the same. I read several comments applauding the author's view and congratulating him for his optimism. There was only one comment, which disagreed with the proposal. I share the same disagreement over the reunification.Author of the article dreams about establishing a framework that 'recognizes' as well as 'facilitate' the principle of democracy (Does the author know that Pakistanis are not familiar with this term and right now they are enjoying the rule of president who happened to be an army chief? and it is the same unawareness of democracy who facilitated militancy and misery in Pakistan...duh!), diversity (Kar lo baat...Is the author aware of the fact that the Government of Pakistan took care to convert non Muslim people and threatened the ones who resisted the conversion. History has witnessed the dramatic fall in the non islamic population in Pakistan after partition. Destruction of Buddha statue in Baamiyaan, Afghanistan by Taliban (Brian child of ISI) gives the proof of Pakistani intolerance towards other religions), Pluralism (Has the author ever heard about dominating presence of Punjabis in the Government and Army of Pakistan and ignorance towards Sidhis?) and federalism (What kind of federalism can we expect from Pakistani military raj? The one like they have achieved in Waziristan where matters are resolved by trading females in the family?). Come on.... be real. We cannot reach to an agreement with Pakistan on the fundamental issue like democracy. The journey made by India has brought her to such an extent that it would be foolish to go back and nurse the broken country with our blood, which would in return give us Kargil war and bomb blasts in Delhi and Mumbai.Foundation of Pakistan is based on fear of Hindu majority. We have all kinds of Pro-muslim parties from congress to SP, which would go to any extent to get muslim votes. Out of these people, how many were able to win Muslim confidence? Imagine what would they do once Indian mulism populations will get combined with Pakistani population. After this shameless appeasement, do you get positive response from muslims? No. They are always cribbing about the economical condition, illiteracy, unemployment, health issues, blah blah blah. At the same time they expect to establish parallel Sharia courts to practice Islam. It is impossible to give them sense of assurity, as there is not genuine feeling of insecurity amongst the muslim population. Its all about being in lime light and gain sympathy.Who wants this headache? Who wants Shia-Sunni riots in addition to hindu-muslim riots? Who wants drug trafficking, militants, shameless muslim appeasement and anarchy? I will be ashamed to be an Indian if world would start recognizing people like A.Q Khan as Indian.India has attained heights of success and recognition in very short period. It is the only country, which has made US amend its nuclear regulations. Pakistan would be the only country, which has managed to loose world's trust in such a short period and has lost its confidence completely.I oppose to reunification (if it ever happens) because I love my country.

Image of India portrayed by BBC

2006-09-01T12:46:00.000-04:00

The moment the controversial issue of OBC reservation in education was introduced my Arjun Singh, BBC is consistently showing some documentaries on plight of lower caste people in India. Interviews of sweepers and cleaners are very commonly showed in these documentaries. Most common scene is of a woman who cleans old types of lavatories. She cries and says she would not let her children do this work at all. The scene covers busy roads, heap of rubbish, cows and pigs enjoying their feast in the heaps and tons of flies. It seems like a district place or a small city.
Let me clear to those who deliberately choose such scenes and pick such people for interviews that people living in small towns or cities are not forced to do this work. They have ample of choices and opportunities. It happens in villages and not in towns. Other thing is these people do not belong to other backward caste but they are schedule castes rather schedule tribes or nomadic tribes. Government of India has already given them reservation and facilities. People with such backgrounds are provided not only with reserved seats but with scholarships to encourage them to learn further. Another fact is that there are many South Indian and North Indian villages where majority of Zamindars belong to other backward classes. Most of them are extremely rich and can afford to send their children to learn abroad.
If BBC is so heartbroken to see these scenes why it does not ask questions to politicians ruling that village or tow? Bihar is the worst place where we can hear the stories of lower caste genocide, atrocities on lower caste etc. This place has separate settlements for lower castes. Lower caste people in Bihar and UP have to carry their footwear in their hand while crossing the upper class locality. Who is ruling Bihar? Yadav, who belongs to OBC and who calls himself messiah of poor. Why not BBC and its crew make a documentary on Laloo Yadav, Sharad Yadav and Ramvilas Paswan? How much money they own and how much they have donated to build a school for lower caste people? We do not have objection if one or all of these people build schools with their own money only for lower caste student. Lets do it!
If you feel that with all the money upper caste people have, they could afford to give their children good tuitions and better exposure then why not we reserve the seats on basis of money or income? We know some of our friends who were in our class, in our tuition classes had same kind of access to all the amenities we have then why treat them differently?
Hey, BBC mind your own business and make documentaries on suppression of Irish and Scottish revolt and oppression of the people in favor of separate Scotland or Ireland by British government. Your country destroyed their language, banned use of bag pipes and other cultural activities, and denied them the right of freedom. How about liberating them first before liberating people in Iraq? How about giving immigrants some reserved seats in education and employment to make them feel secure in your country, to not to neglect them before poking you nose in OBC reservation issue? How about making a documentary on how British police killed an immigrant after 7-11 before addressing killing of people in Kashmir? You had one attack which was enough to justify the murder of that immigrant and with all the suicide bombs, murders of Hindus and politician in Kashmir valley we are neglecting the human rights? Yeah, right!
Next time make a documentary on how people benefited by reservations do not initiate or contribute in building better infrastructure for other lower caste people, or make a documentary on how people from lower caste with good grades occupy seats for open category candidates to increase seats for other lower caste people and after choosing an open seat how he still gets reservation in employment or higher studies. Or for a change how about covering inventions made by Indian Scientist in IITs or progress made by student from IIMs or quality education available in NITs in India?

Social reaponsibilities of Muslim in the world of fear

2006-08-22T10:54:00.000-04:00

Latest Mumbai bomb blast and foiled attempt of bomb blast in London has brought Islamic world in bad light again. It is good to see that leaders from Islamic world are coming together with the politicians to protect those who are innocent. It is good to see that Muslim leaders, after any terrorist attack, condemns the act and try to explain meaning of Islam and try to explain background of people involved in these plots.

What bothers me a lot is participation of Muslim people who feel that they are victim of racism in the modern world and express anger against discrimination or anger against people who tries to see terrorism in teaching of Islam. If these people think that they do not belong to the terrorist clan why, not a single time, information has not obtained from these people? Why they do not feel guilty when they observe suspicious activity around them and still they are not bothered to inform police or other agencies? How these terrorists get safe haven in Islamic community (they always stay in Mominpura or Bhindi bazaar in India). With so much planning, so many people involved, so many meetings, so much testing or collection of hazardous material nobody from the neighborhood is suspicious about intentions of these people. We always hear from the native people about a terrorist, " He was a lovely boy." "We never thought such a charming and nice boy could be involved in such kind of activities." Yeah right. Typical.
Folks, if you want to avoid scornful remarks you should make the world safe by performing your duties. Its sad that nobody but you have to do this duty but it is true that none other than your community is causing trouble in all over the world. Be it Bali blast, be it Mumbai blast, and be it 9-11 blast, be it London blast,be it Madrid blast each mishap has Muslim connections.
Even though every Muslim is not a terrorist, its his responsibility now to be vigilant and report any suspicious activity in the neighborhood. Nobody but only a common Muslim is capable of solving this issue.

Vi.Sa.Khandekaranchya kavita

2006-08-03T14:22:00.000-04:00

New York Public Library madhun Vi. Sa. Kahndekaranchya kavitancha pustak anle. Sadhya surwaatach ahe pan surwaatichyahi kavita khupach chhaan ahet. Khup surekh upama waaparlya ahet.
Blog war marathi madhe lihita ale aste tar nakkich awadti kavita blogwar taakli asti. Blogwar devnagrit kase lihawe he konala tari wichaarle pahije.

खान्डेकरान्च्या कवीता-
"बाळाची शाळा"

खेळुनी पहाटे नख्शट्रे जी नीजली ।
क अजुनी नहि शाळा ट्यन्ची भरली ॥
बगेत् सदोदीत फुले खेळती सारी ।
कदी कट्कट् नाही शाळेची तया भारी ॥
हान्सर्या झर्याला नाचत् नाचत् जाता ।
'चल् शाळेला जा' कधी न सान्गे माता॥
स्वछन्द होउनी राघू रमतो रानी ।
का घोकावी मी पाढ्यन्ची रडगाणी॥
ही देवजीची बाळे उदळटी रन्ग।
मग खेळ सोडुनी शाळा मज का सान्ग?॥

"प्रेम जीवन"
घेवोनी नवजीवना रवी नीघे कर्तव्यसम्पदना।
प्रेमाचे बळ - एकटा परी नभी तीरावरी सन्चारे॥
गोलर्धा दुसर्या प्रकाशित करी, हो श्रान्त काया पुन्हा।
बाहुन्च्या म्रुदुपाशी पश्चीम धरी, चैतन्य अन्गी स्फुरे॥

"काव्य चन्द्र"
अर्पी कान्चनभुषणे नवनवी सन्ध्यामहाली रवी
नाही सागरीका भुलोनी पडली प्रेमा बळी पाशवी
चन्द्राची कोर ती उगवता आलीन्गना धावते
प्रेमा अन्तर अन्तराय् कुठले? अद्वैती ते नाचते

"काळरात्र"
कडकड कडकड वीज कडाडे, कळे ना कोठे पडे!
झोप परी डोळ्यान्वरली उडे
अम्बरी कोन्डल्या पन्जरी कुणी वाघीणी,
बाहेर येती त्या आता चवताळुनी!
उसळती बीळतुनी पीवळ्या वा सर्पणी
वार्यचे फुत्कार् भयन्कर! कोसळती की कडे!
बाप्डे मन खाली सापडे.

"समुद्र आणी नीर्झरणी"
रम्य रत्नकर् नाम जगी गाजे
सकल सरीतान्चा नाथ हा वीराजे
लाट साधी चुम्बीते गगनगाभा
कुठे तुलना लाभेल महाभागा?

नीत्य मेघान्ते अर्पीतो अहेर
जलद्रव्य भासतो कुबेर
कन्ठ पान्थाचा सुकुनी जरी गेला!
जलधी मौजेन पहातसे लीला

धार नाही जरी बोटभरी रुन्द
नसे भरती कधी, गती सदैव मन्द
कड्यावरुन् धडपडे पडे खाली
श्रान्त पान्था परी नीर्झरीणी वाली

Woman of substance

2006-06-20T11:26:00.000-04:00

Yesterday a thought came to me, why women are not very successful as compared to men? At first I thought, the phenomenon of women's participation in world affairs has history of only a hundred years or so as opposed to men who have dominance in every part of life and world affairs from the beginning of the very first civilization. Considering this little span success achieved by women today, despite the social and physical limitations, is very remarkable. The comparison between male and female performance and participation itself gives evidence of female progress.

Then a thought came to me, why women have not attained visible success in recently developed fields (such as latest technology like robotics, internet etc). These fields were open to men and women at the same time. Again we can reason this out with the participation of mass of male population and female population in these fields. If, say, only 10% of male population in software services is successful then we should consider percentage of women population in software services and should not compare the performance of both sexes by considering only the numbers.
I have read many articles and have seen many programs highlighting difference between male and female behavior, difference between male and female brain development, effects of different hormones on individual. Taking into account all these things, we must go to the definition of success. Who defined success in the beginning? What are the achievements to be considered as successful? Then it came to me that all these definitions are defined by male society, all the tests and all the parameters to be successful are designed to challenge male abilities. Whole story of success is seen by male eyes and is analyzed by male brains.
Should females strive hard to fulfill those requirements and acquire those abilities? Should she at all care about what the male community is thinking about her performance? Isn't it a hypocrisy when a female could not perform a task like a male can and she is pointed out as a failure and when a female performs a task like a male then she is termed as bold or a rebel as she has more male qualities or she thinks more like a male? A man do not like his wife to think like a man and the very same community always compare male and female performance and point out female underperformance (do you recall Dr.Summer's statements?) I have always read about how women work hard, take less leaves, and tolerate criticism only to get promotion which her male colleague could get more easily. Its stupid! Its the foolishness of women which is not taking them towards the success they deserve. Why should a women employee feel guilty for not visualizing certain things in a way her male colleagues do? She should take advantage of abilities which she has. Women should become entrepreneur than a common employee. They should think of creating their own world and own parameters of success.
Think about it . Visit http://www.singlesexschools.org/advantages-equity.htm for more details.

Three laws of haunting

2006-06-14T10:25:00.000-04:00

I am always amused when I see a spirit (ghost) haunting somebody in movies. Imagine the process stepwise (Put your geeky brain aside for a moment and think its real !)

First step:
Energy conversion law-
May be this energy is like light which could pass through our skin and gets converted into heat like energy. As we can feel heat by touch we might feel this ghost/spirit energy by changed eye color ! (typically white and in some cases red)
Note: People born on 06/06/06 may have white and red eye color by birth.

Second step:
Survival of the fittest-
Now comes the most interesting part of the process. Once the conversion processes is over the body possesses two energies and suddenly carries so much energy that,being unable to handle it, it starts trembling. Now this free spirit, since it has experienced freedom and has got an oppotunity to explore its powers without limitations of a body ( think it as Neo from Matrix), is more powerful than the spirit inside the body.
Fight between two spirits causes severe tremors and might appear as hysteric attacks. In some cases it may cause body distortions, such as wrinkled skin, blisters, change in vocal cords etc. In severe fights it may even change blood color (generally black with increased viscosity).
Some people have reported unpleasant smells from the haunted body. (Its the last change which scares me the most and forces me to carry 'Hanuman Chalisa' with me every where)

Third step:
Wait and learn:
After an effortless triumph, the free spirits enslaves the beaten spirit, acquires all the information about surrounding people and environment and waits till dark.....rest is all known.

Questions:
What happens when a social worker's spirit enters into somebody? Hmmmm.....
What happens when possessed body attacks another possessed body? or the free spirit enters into already possessed body? Interesting......

bfn

Madal II : Social justice

2006-06-10T14:40:00.000-04:00

Education field in India has turned upside down from the day our honorable (?) HR minister Arjun Singh announced 27% quota for OBC. At least, Indian media portrayed the scene as turning point in Indian history by naming it as 'Rang de basanti' rage. Indian politicians witnessed hunger strikes and protests from anti - reservation league with scary indifference. For the first time I realized that there is nobody to give solace to so called upper caste people. The very next thought came to my mind was, 'What if some thing like Sudan happens in India?' Considering the present situation and apathy from politicians not a single sigh would be heard from these political messiahs in protest of atrocities on so called upper caste and the whole class would be wiped out from the face of Earth.

Whatever happening in India currently is not fair to anybody. But it should be considered as an opportunity to unite the upper caste people. No good is going to happen if we tolerate these things. We didn't see any protest by parents of the kids who are in high schools and will soon face quota hurdle while getting admit into BITS/IITs and other public and private colleges. We didn't see any protest from young generation who has nice jobs with big fat salaries. They will soon realize severe impact of these decisions when their jobless siblings will wander on streets and will live on anti-depressant pills.
What will happen if these people will not get admission into good institutes? How would they escape from India? On what basis would they ask asylum to other countries? Which country will accommodate them if they will not worth a single penny without good education? That will be the time when spineless middle class as well as upper caste of India would go below poverty line. This class will work so hard to meet both ends that there back and hands will be covered with soars and still won't be able to feed the family. All the brides will prefer lower castes to the higher castes. And when there would be nothing to loose this spineless class will come out and fight for their rights.
This is the chance where we will over throw the power of adamant, arrogant and foolish old school. We need young blood in power. We need somebody with broader vision. Gone should be the days of Manmohan, Arjun, Natwar, Gupt, Atal and Advani. And gone should be the days of elements which distract us from right path by bringing up caste and religion issues.

I am looking forward to those days.

Stem Cell Research : To be or not to be?

2006-03-11T17:24:00.000-05:00

To me its a debate between future or healthy future and at what cost.

Stem cell research has shown a great potential in curing hereditary diseases as well as in diagnosing a disease whose reason and pathway in a body on macro and micro level is unknown.

Blood transfusion, bone marrow transplant etc. are practiced for last 30 years and many of us do not know even that these the products of stem cells reasearch. But as they are taken from a grown person and not from an embryo, they are termed as non-embryonic stem cells or adult stem cells. Now the scientists are exploiting the fact that a fully grown human being also has cells which show capability of reproduction or division. The research in this area is unveiling the capacities of adult stem cells beyond blood transfusions and bone marrow transplants. But unfortunately these are not as flexible (plastic) as the embryonic stem cells are.

Embryonic stem cells could show miracles in the medicine world, as it has ability to grow heart or brain cells or many other organs under controlled environment. There is no way an adult cell would match these capacities of embryonic stem cells. Now, the question is do we want to explore these capacities? Are we ready to pay its cost of unethical practices?

Sometimes I agree with the protestors of embryonic stem cell research that the nature should take its own course and nobody should disturb its creational capacities. But had it been true, earth for us would not be an easy place to live. All the luxuries in our lives are attributed to scientists who tried to understand the path of nature and most importantly tried to change that path. Test tube babies and other artificial insemination techniques, cell cultures, engineered guinea pigs etc would not have enriched our lives with drug inventions and other types of implants, if we would have left the nature the way it was.

Now, comes the question of ethics. Is it ethical to not let the embryo grow? Is it not like a murder? What do these protestors care about murders and life destruction? What do they do when thousands of female fetuses are discarded in India and in other developing countries? What did they do when the thousands of pregnant women as well as children were killed in Africa? What do they do when thousands are still killed in wars which are due to whim of a person who is president of super power? I have never heard a word uttered by these so called humanitarians or philanthropists in the protest of such unethical acts. I have never heard in any of the news when poor people in India are stripped of their organs in the name of free surgical camps. I am sure that similar unethical practices are practiced in other developing countries. Poor are still suffering as they were suffered in the beginning of civilization. Whether embryonic stem cell research is continued or aborted, plight of poor will be the same. The phenomenon of ripping off the poor is eternal.
In my opinion one should consider of embryonic stem cell research as key to healthy future. Future with crippled youth and troubled senility could be and should be avoided when its in reach of completely possible. The solution should also consist a ban on cloning. But to stop the embryonic stem cell research is obstinate.

Stop dreaming about ethical practices. It is based on the same ideals on which Communism is based. We know it didn't work. And we know this (stem cell research) couldn't be stopped.

DETERMINISTIC CHAOS

2006-03-09T07:35:00.000-05:00

I recently came to know about the concepts of deterministic chaos in Control system class. As the part was included in our mid term exam, we toiled hard to know the concepts and definitation related to the phenomenon. Suddenly we came across the definition of word 'deterministic' in terms of philosophy on wikipedia.org and the definition was like this:
"A deterministic system is a conceptual model of the philosophical doctrine of deteminism applied to a system for understanding everything that has and will occur in the system, based on the physical outcomes of causality . In a deterministic system, every action, or cause, produces a reaction, or effect, and every reaction, in turn, becomes the cause of subsequent reactions. The totality of these cascading events can theoretically show exactly how the system will exist at any moment in time."
This reminded me of Hindu philosophy where the concept of ones fate is completely based upon such a deterministic system and concept of rebirth has evolved from it.
We learned about the chaos in context of stability of the system. We read some papers where scientist were sure that most of the systems in nature are nonlinear and even though nonlinear systems are driven by deterministic forces and scientists have linearized the nonlinear systems to understan a system, it is not possible to predict the behavior of that system over a long period. Its exactly like the weather prediction. The system is completely nonlinear and accurate weather predictions could be possible only for a week after which it becomes less accurate and after a long time predictions are absurd. This is because many small factors affect system which are impossible to take into account while modeling a system. This is Lorenzt theory.
On the same concept is it possible that hindu philosophy is over simplifying the system of fate. Is it possible to depict such a complex system as linear? What if it is nonlinear? or is it that the life span of human is so short as compared to the whole universe that linearization of this system will give accurate results? What if the span is not short? Are there such factors exisist which could cause perturbations in the system and are amplified due to cascading effect and then the system becomes chaotic?
It came to me while discussion that if we are modeling a human karma, its not just a short life time but whole cycle is applied to 'atma' where it takes birth over and over again till the error or his the sins are zero or the feelings or the attachment with this world is zero. But again is it possible for anybody to fine tune the system and anticipate all kinds of perturbation?

Maharashtra Ruled by Non-maharashtrian

2005-11-18T19:42:00.000-05:00

I haven't studied this subject in depth, but being a maharashtrian and a marathi I have always heard about "Maharashtrian mentality" which is pulling the marathi community back in the race of power. Its been a common topic discussed amongst marathi as well as non-marathi community in Maharashtra.

I came across two articles on this topic by a non-marathi and a marathi. One tried to quote the reasons of Maharashtrian's failure in business and other tried to rule out any failure,rather he claimed marathi influence in the field of arts and sports.

Is it enough to compare whole marathi community on the basis of how a marathi performs his business or how his work ethics are or how much flexibilty he has at his work place? Is it enough to prove that the marathi's are not ruled by non-maharashtrian because they are excelling in sports and arts?

However its bitter but one should agree that there is a remarkable hold of non-marathi's on Mumbai and whole Maharashtra politics.Its not limited only to Mumbai but in every market and every office,even in the administrative departments we see non-marathi supremacy. We simply cannot deny that marathi people failed to defend themselves against non-marathi's encroachment on marathi territory.Or is it that we never realized that there is encroachment? And now we are so despaired that we see no hope to rise against this non marathi dominance? Or is it the "Marathi mentality" which is holding marathi people back from taking any action? Are we afraid that we would succumb to this dominance and nobody will give us a helping hand to come out of it evenif they are sympathatic and capable?

What is this "Marathi mentality"? Does this overshadows Marathi's only? Its not that non-maharashtian's are free from this mentality.Let's go deeper into this topic and try to find the roots of this mentality.If we try to go back into India's history, we could see that there was Chhatrapati Shivaji or Peshwa's were free from this mentality.Tilak,Hedgewar,Sawarkar,Agarkar,Tatya Tope all were marathi's.And Nathuram Godse also was a marathi.I am not proud or ashamed of him.He is a part of Indian history and it needs guts to murder a man.Ofcourse he had reasons and we could have different opinions about him.Anyways,let's not digress.Let's not label this mentality as "Maharashtrian".If you go back in pre-indepence era,everybody had this same thinking.We hold marathi's responsible for their downfall because we do not support each other,rather, given a chance, we betray each other for smallest of small opportunity to climb up the ladder of success.Was it not true when British ruled India?Weren't people uncoopretaive to the rebellions who wanted independent India?They not only betrayed the freedom fighter's but sold their independence to get promotion in British services or to win a piece of land.We blame marathi's to be afraid of taking any actions which could be risky for his life or career despite all the available facilities.Was is it impossible for Indians to gain our independence back from British Army?How many were they and how many were us?What held us back then?Can we call this mentality as a Maharashtrian? In first place, how did East India company become successful in establishing its roots in India? We were to busy to fight with neighbors.Weren't they from Punjab,Delhi,Haryana,Uttar Pradesh or Rajasthan?If they are so clever and alert how did they couldn't realized Company's motive? Or were they so desperate to prove their supremacy to the neighboring maharaja's that they readily walked into Company's trap?First article said that Marathis are ready to break but not ready to show flexibilty.What about those people who were not ready forget their differences temporarily and unite to fight against their enemy? These people also lacked unity.They also lacked flexibilty.They were too stupid to forgive the enemy and then killed by the same enemy.It was Sambhaji Raje from Maharashtra who denied to become a muslim and there was Mirza Raje from Rajasthan who readily married their sister to a muslim under pressure and who happily fought against Shivaji to show their faith to Moghuls. Do you expect this kind of flexibilty?It would have been impossible to fight for the freedom with such a ethical and moral flexibilty.
Non marathi's have no right to blame marathi's for being opportunists,coward,spineless and egoist because they belong to a lineage who has same character,may be worse than marathi's.Its only 58 years after independence, shouldn't a non-marathi forget his past so early and so quickly.
I agree with the second author who asked the readers to think over the circumstances with broader views.We should first see how Gujarati people or Rajasthani people are behaving in Gujarat or Rajasthan.I am 100% sure that the scenario there is not different than Maharashtra.But they are not ruled by marathi or other people.Marathi's are not faultless.They need to come out of their secured world and face the rough realities.In one of the articles it is mentioned that marathis don't have motive to make progress.They don't have competetion in their community.Kirloskar is already a hot shot in marathi community and he doesn't have a motive to become Tata,Birla or Ambani.I completley agree with this point.We do not dream big.we harp on achievements of Shivaji and Peshwe and now we have representatives in our history book why should we strive to make a history or be a noticable part of it.Acheiving a highest position in a company makes me on the top of marathi world why should I own it?I am getting my meals and other luxuries why should I work harder to be a ruler when I am getting all my comforts being a servant.Come on people think big! Its been 58 years after independence and other people are deciding the direction of politics.Business policies are decided my non-marathis.We should not tolerate this dominance.

It could be true that people from other resion of country could behave in a similar manner as a marathi behaves in Maharashtra but we never see Marathi influence on any other part of India.When they come out of their state they always unite and try to help people from their state ot community.How many Marathi do that?We don't help each other when we are outside Maharashtra.We are mean and laid back people.We are the materialssutiable for servants.No unity,no motives,no principles,no sense of belongingness to Maharashtra.We are divided.

Work hard.Be in the focus of media.Be a fierce compititor, no matter how high you are in marathi community you should not be satisfied till you reach the top of entire Indians.Do not stamp yourself as White collar people.Form non-governement organizations.Help other people in country.Show your presence and make others to notice it.

Remeber the world is changing.If your survival demands some flexibilty,aleast think about the other possibilities.Do not deny it right away.

Jai Maharashtra!