पावसाळ्यातली शाळा

परवा लायब्ररी मधे जाताना आभाळ भरून आल होत। वाटेत JPStevens highschool लागली। रोज पेक्षा शाळेत कमी गाड्या उभ्या होत्या मला अचानक माझ्या शाळेतल्या दिवसांची आठवण आली अश्या वातावरणात आई किती प्रकारे नको जाऊ हे सांगुन पहायची 'आज शाळेत कुणीही येणार नाही तुमची teacher सुद्धा येणार नाही कशाला जाते शाळेत ?' असे प्रश्न विचारले जायचे पण आईलाही माहिती होते की निव्वळ त्याच कारणासाठी मला शाळेत जायचे असायचे Raincoat घालून आणि दप्तारावर plastic टाकुन मी घरून निघायचे आणि अगदी वेळेवर पोहोचायचे अपेक्षे प्रमाणे शाळेत मी आणि माझ्यासारखे टारगट एक दोघे वर्गात असायचे आम्हाला पाहून 'मेल्यान्नो, कशाला आले तड्फ़डत?' असे वाचण्याजोगे भाव शिक्षकांच्या चेहर्यावर असायचे मग कधी नुसत्याच गप्पा व्हायच्या तर कधी period off मिळायचे। मग नुसतीच मस्ती अश्याच एका दिवशी off period मधे मी desk वर तबला बडवायला सुरुवात केली माझ्या desk वरुन दारातून येणारा-जाणारा दिसायचा दुरूनच K.B जोशी नावाचे खडूस मास्तर रागारागात येताना दिसताच मी desk बडवणे थम्बवले मी थांबत नाही तोच दुसर्या एका मुलाने desk बडवणे सुरु केले। त्याच वेळेस वर्गात सरांची entry झाली मघासपासून तबला बडवुन डोक उठावल म्हणुन सरांनी त्याला बडवल। माझ्या  नशीबानी माझ्या बाजूला बसलेल्या मुलीनी तोंड उघडले नाही नाहीतर desk बडवणे जन्मभरसाठीच cancel करावे लागले असते
शाळेतुन घरी येतानासुद्धा मजा यायची cycle मुद्दाम साचलेल्या पाण्यातून घेउन जायचे पाय भिजू ये म्हणुन ते पायडालवर घ्यायचे. घरी आल्यावर आईने विचारायचे 'किती मूल आली होती? आमकी अली होती का, तमकी आली होती का?' तिला हसत 'नाही' हे उत्तर देणे ठरलेले असायचे. कितीही waterproof दप्तर घेतल आणि कितीही plastic coated covers लावले तरीही भिजलेली पुस्तक fan खाली ठेवण्याचा एक उद्योग व्हायचा. आईनी हातात दिलेल्या towel नी खसखसुन डोके पुसले जायचे. आणि गरम गरम दूध आनंदानी मिटकवले जायचे.
दुसर्या दिवशी शाळेत पावसामुळे न आलेल्या मैत्रिणिन्ना आदल्या दिवशी झालेल्या गोष्टी तिखट मीठ लावून सान्गण्यातली मजाच काही और होती. आम्ही काही तरी dashing केले असा तोरा त्यात असायचा.
या आठवणिन्नी पावसात लायब्ररी मधे जाणे सार्थकी लागले म्हणायचे !

माझे 'गेलेले' दिवस

गोखले बाईंच्या नादात मी एक लाख्शात घेतले पाहिजे की माझे सगलेच दिवस वाईट नव्हते। बाईनी जरी मला६ व्या आठवड्यात घाबरवले तरी माझ्या बाळाला पहिल्यांदा पहाण्याचे सुख अवर्णनीय होते। फारसे काही कळले नाही पण त्याच्या heart beats ऐकून मी खूपच excite झाले होते। शिवाय मला जो काहीएक महिना उलट्यांचा त्रास झाल त्यात माझ्या नवार्यानी केलेली मदत ही आयुष्यभर लक्षात ठेवण्याजोगी आहे। त्या काळात मला उलट्यान्मुले सारखेच बरे नाही असे वाटायचे। एक दिवस सगाल्याचा वीट येउन सकाळपसुनच मी रडायला सुरवात केली। तेव्हा त्यानी मला जे सांगितले त्या नंतर मी कधीही बरे वाटत नाही म्हणुन रडत बसले नाही। तो मला म्हणाला 'अग तू अशी रडलीस तर रडक्या जीवाला आकर्षीत करशील आणि दुखी जीव जन्माला येइल। हे दिवस थोडेच दिवस राहतील तेव्हा धीर धर।' आणि झालही तसाच। १५ दिवसांनी उलट्या थाम्ब्ल्या सुद्धा!
मधल्या काळात गोखले बाईंनी सुखानी बासु दिले अश्यातला भाग मुळीच नाही। मधेच त्यांना काय शंका आली तर त्यांनी मला oncologist कडे पाठवले! मीही जास्ती tension न घेण्याचे ठरवले। Tension घेउनही उपयोग काय होणार होता :)
January नंतर माझी तब्बेत एकदम झकासच झाली होती। माझ्या नवर्याचे भरपूर काम चालले होते आणि मीही झाल्या प्रकाराने दामले होते। तेव्हा आम्ही मस्त break घ्यायचे ठरवले।

क्रमश: